Wczoraj po raz drugi obejrzałem sobie w całości "Once upon a time in... Hollywood" Tarantino i muszę powiedzieć, że podobał mi się bardziej niż za pierwszym razem. Po wyjściu z kina byłem trochę skonsternowany, mimo że klimat filmu bardzo przypadł mi do gustu. Długie ujęcia z Pittem jadącym samochodem, agresywne cięcia akcji, brak jakiejś spójnej struktury... trochę mnie to uwierało. Jednak wczoraj zobaczyłem w tym wszystkim jakiś sens, jakąś spójną całość. Dodatkowo w filmie jest tyle nawiązań do tamtych czasów, jak i do reszty filmów Tarantino, że jest to aż niesamowite. Podoba mi się również to, że można ten film dowolnie interpretować, przez co dyskusja o tym filmie może trwać godzinami. A sam film wydawał mi się jeszcze bardziej wzruszający, szczególnie przez oddanie hołdu Sharon Tate.

Jedyny zgryz jaki miałem to końcówka. O ile za pierwszym razem było to bardzo zaskakujące i po prostu śmieszne, o tyle teraz wydaje mi się to może zbyt przerysowane... no ale to jest Tarantino, tutaj przemoc jest zawsze mocno przerysowana. A końcówka miała poniekąd ośmieszyć bandę Mansona.

No i po raz kolejny zachwycony byłem muzyką i dobraniem muzyki do odpowiednich scen. Coś pięknego. Sami zobaczcie, początek filmu, szczególnie moment od 3:05: