Mam już swoje lata. Kiedyś bardzo interesowałem się NBA. Dan mi było oglądać najlepszego koszykarza w historii Michaela Jordana.
Pamiętam jak rozpaczałem po odejściu Ronaldinho. Mówiłem że taki magik już się nie pojawi. Wtedy mój przyjaciel pocieszał mnie "Patrz na tego małego argentyńczyka, w NIM jest przyszłość". Nie wierzyłem mu. Reszta to już historia.
Miałem możliwość oglądania go na żywo. Wariowałem przy jego szalonych akcjach jak był młodzieniaszkiem, obserwowałem jak dorasta i staje się najlepszym, kompletnym piłkarzem, niepowtarzalnym, najlepszym jakiego ten sport widział.
Łzy radości płynęły mi widząc jego bramki z Realem, w finałach LM.. Moja córeczka Ulka, moje oczko w głowie, urodziła się 9 miesięcy po słynnym rajdzie Leo w finale PK z Atletico.. Będę płakał rzewnymi łzami gdy zawiesi buty na kołku.
Oglądając dzisiejszy mecz utwierdzam się w przekonaniu, że jedyną możliwością na uhonorowanie kariery tego Małego Wariata, jedyną godną jego wielkości, to nie jest pomnik przed stadionem. To po remoncie, zmiana nazwy stadionu z Camp Nou na CAMP DE LEO MESSI!
Leo, uszczęśliwiaj mnie swoją grą jeszcze lata - BŁAGAM!!!