No i na trzy dni przed wielkim sprawdzianem drużyny w Dortmundzie zaliczyliśmy przyjemne zwycięstwo. Były bramki, były fajerwerki. Co prawda patrząc szerzej, to mamy remis, jeżeli chodzi o pojedynek: satysfakcjonujące wyniki kontra te mniej.
Mimo to jest wiele pozytywów. Przede wszystkim rewelacyjna gra Pereza i Fatiego. Ten pierwszy mi jak na razie najbardziej imponuje. Pewny siebie, chętny do gry. Bardzo rozważnie podejmuje decyzje. Nie popełnia błędu wielu innych "nowych" chcących w każdej akcji się pokazać. Na siłę próbujących ładnie kogoś przejść lub wykonać imponujące podanie. Brak tej cechy sprawia, że ma zawsze niski wskaźnik strat. Już więc młody Hiszpan wygląda na kogoś komu można zaufać w trudniejszym meczu i się nie spali.
Fati jeszcze na to nie zasłużył. Co nie czyni z niego złego piłkarza oczywiście. Jest jeszcze młody i musi się bardziej ograć, poprawić kilka elementów. Ma już świetne panowanie nad piłką. Wcześniej, oglądając kompilacje z młodzików bałem się, że poziom rywali zaburza ocenę sytuacji. W końcu nie jeden kręcący rywalami w juniorach nie gra już tak imponująco z bardziej doświadczonymi obrońcami. Ansu na szczęście tego nie traci. Gorzej z jego grą zespołową. Potrafi zniknąć z radaru na dłuższy okres. Nie ma zadowalającej celności podań.
A tak ogólnie mówiąc o obu panach, to zawsze trzeba pamiętać, że to dopiero początek. Awans do pierwszej drużyny może dać niezłego kopa. Co się stanie jak już ten efekt minie? Czy młodzi nadal wtedy utrzymają tempo, czy znajdą motywację do dalszej ciężkiej pracy? Zwłaszcza, gdy pojawią się pierwsze gorsze występy, dłuższe posiedzenia na ławie i powrót do niższych sekcji. Prawdziwe wyzwanie, test na profesjonalnego piłkarza dopiero przed nimi.
Wracając do zespołu, to tutaj ciężko coś powiedzieć. Jak cieszy mnie wynik, to głos z tyłu głowy mówi mi, że pierwszy wysoki wynik osiągnęliśmy z zespołem, który nam ewidentnie leży. Za to następny z kompletnie przeoraną przez konflikty na wysokim szczeblu Valencią. Bardzo kiepsko mówi o stanie naszej defensywy dwie stracone bramki z nimi (oczywiście z całym szacunkiem do ich piłkarzy). Zwłaszcza w kontekście problemów z Umtitim.
Imponująca gra w ofensywie, powrót strzałów z dystansu, gra z klepki może być tylko iluzją objawiającą się na krótko, gdy przeciwna drużyna nam na to pozwoli. Na co oczywiście nie możemy ciągle liczyć i już to boleśnie doświadczyliśmy dwa razy w lidze. Wyróżnię tutaj spotkanie z Osasuną, gdzie klęski nie można wygodnie zgonić na niską skuteczność Suareza, gdyż oddaliśmy w tym spotkaniu znacznie mniej strzałów (15-8 dla gospodarzy, współczynnik xG 1,73 dla nich, przy naszym mizernym 0,36). Kreacyjnie po prostu leżeliśmy.
Kończąc przydługi wywód powiem tylko, że czekają nas ciekawe czasy. Jest wiele pytań: co z przyszłością Messiego? Jak wpasuje się Griezmann przy Leo i Suarezie? Rozwój de Jonga i wspomnianej młodej pary. Jaki jest poziom naszej obrony? Może pomoc zacznie odgrywać większą role, niż dotychczas? W końcu nie można całej gry ofensywnej oddawać tylko małemu Argentyńczykowi. Czas na to odpowie, a ja się boje, aby to nie były negatywne, bolesne odpowiedzi.