Albo Barcelona jest jakaś upośledzona, albo ja tutaj czegoś nie rozumiem.
PSG ma zawodnika, który nie chce u nich grać, robi burdy, publicznie okazuje chęć odejścia, kibice go wygwizdują, a połowę kontraktu spędził w szpitalu. Neymar jest nieszczęśliwy, chce za wszelką cenę odejść, kibice go zwyzywali, drużyna go nie chce, klub już go nie chce, a w dodatku miał w PSG wyjść z cienia, zostać gwiazdą i zdobyć ZP, co skończyło się totalnym fiaskiem i kompromitacją. Tymczasem Barcelona ma w miarę dobrą sytuację kadrową i musi ciąć pensje, a to od niej nagle wszyscy oczekują jakiejś wielkiej ofensywy transferowej z niebagatelną kwotą odstępnego i kwotą zarobków 35 mln netto wyciągniętą totalnie z czterech liter. PSG jest w pupie, Neymar jest w pupie, a to Barcelona płaszczy się przed nimi, zagaduje, wysyła oferty, proponuje jakieś raty, wymiany, wypożyczenia, gdy Neymar nawet nie raczy się wypowiedzieć w kwestii transferu do Barcy, żeby nie zamykać sobie drogi do Madrytu. No jakaś komedia po prostu. Barcelona sama stawia się w żenującej sytuacji, gdy zgodnie ze wszystkimi podręcznikami do negocjacji wydawaćby się mogło, że stoi na pozycji uprzywilejowanej i ona w tej konfiguracji powinna rozdawać karty.