Czytałem tu czasem jak ludzie opowiadali o paraliżu sennym, który przeżyli. Otóż mam z nimi chyba problem. Niektórym przez całe życie nie przytrafi się nigdy, inni mają go kilka raz w życiu, jeszcze inni co parę lat. Ja natomiast mam to co kilka tygodni. No, kilka razy w miesiącu na pewno. Ten dzisiejszy jednak był chyba najgorszy jak dotąd. Jak zwykle doszedłem do wniosku, że nie śnię. Chciałem się poruszyć, ale nie dało rady. Nieraz tu czytałem, żeby starać się poruszyć palcem za wszelką cenę. Poruszyłem palcami obu stóp i niestety nie pomogło. Dalej było tylko gorzej. Otworzyłem cholerne oczy - tego nie zrobiłem podczas paraliżu jeszcze nigdy. Nie mogłem poruszyć gałkami, ale byłem w stanie, choć przez mgłę, rozróżnić niektóre kształty, które miałem w polu widzenia. Otworzyłem usta, mogłem poruszać wargami. Starałem się zajęczeć, ale po prostu sapałem - struny widocznie również się "nie obudziły". Wnet dopadły mnie oczywiście omamy. Wydawało mi się, że ktoś mi majstruje przy aucie, ktoś wyważył drzwi w domu, wreszcie ktoś zaczął wchodzić po schodach głośno przy tym tupiąc. A ja leżałem jak ta kukła z rozdziawioną gębą. Po nawet nie wiem jakim czasie udało mi się jęknąć i władza w całym ciele powróciła. Oczywiście nikt się nigdzie nie włamywał, nikt nie dewastował auta i nikt nie wchodził po schodach. Myślę, że powinienem pójść do lekarza, ale do kogo? Do neurologa? To chyba zabrnęło za daleko. No i kwestia czy ktokolwiek mi w to uwierzy, nie odziewając mnie przy tym w biały kaftan...