W książce "Piłkomatyka", opisującej matematykę w świecie futbolu, doszedłem do momentu, w którym autor zachwyca się ustawieniem i sposobem grania Barcelony 2010/2011. Pisze głównie o niesamowitym zastosowaniu trójkątów w ustawieniu tamtej Barcelony, "w której Xavi i Iniesta zapewniają połączenia w zestawie trójkątów rozwartokątnych, a Messi znajduje się na szczycie diamentu"

Dalej jest ciekawy fragment, który mówi:
"Jeśli wziąć dowolnego zawodnika w zespole Barcelony i obrócić go o 360 stopni, okaże się, że ma opcje krótkiego podania we wszystkich kierunkach. Opcje te są rozłożone równomiernie. Zatem na przykład, środkowy defensywny pomocnik (w sezonie 10/11 był to Busquets, lub Mascherano) ma pięć opcji, z których każda stanowi bok trójkąta. Może podać prosto do tyłu, jak również po skosie w obie strony, tak do przodu, jak i do tyłu. Każdy zawodnik działa jako przekaźnik, do którego piłka trafia z jednego kierunku i od którego może być szybko posłana w innym. To, co Barcelona robi najlepiej - kontrolowanie piłki i dynamiczne przemieszczenie jej po murawie - staje się więc mniej skomplikowane".

Powiem Wam, że niesamowicie się o tym czyta. A to dopiero początek rozdziału, a nawet i książki. Po raz kolejny do mnie dociera to jakimi pieprzonymi szczęściarzami byliśmy oglądając Barcelonę Guardioli. Jaka to była fantazja, inteligencja, mądrość, spryt połączony z talentem...
Jeśli będzie coś ciekawego (a pewnie będzie), to również wrzucę jakieś fragmenty, ale i tak polecam Wam całą tą książkę.