Po tym wszystkim nie złość, czy smutek są najgorsze, ale bezsilność. Siedziałem przed ekranem i po 10 minutach drugiej połowy byłem pewny, że to się tak skończy. Przy golu na 3:0 dałbym sobie uciąć rękę, że nie dotrwamy do dogrywki, ale i tak nie mogłem nic zrobić. W głowie już leciał mecz z Romą i z każdą minutą powtarzało się coraz więcej mankamentów. Wypisz wymaluj spotkanie sprzed roku. Totalne cofnięcie, brak zaangażowania, za później zmiany i ogólny obraz jak wyciągnięty z Rzymu. Ta sama bezradność w oczach trenera, ten sam brak pomysłu na grę. Bramka Manolasa z rzutu różnego niemal powtórzona przez Origiego, a później nieudolne zmiany w ofensywie- wtedy Dembele, a wczoraj Malcom. Końcówka meczu równie nieudolna, piłkarze goniący wynik spacerują sobie w okolicach pola karnego, a trójka pomocników wymienia podania wszerz boiska. Przez cały ostatni rok, ta cała nauka na błędach i wyciąganie wniosków stały się po prostu memem i mało kto traktował tę gadaninę na poważnie, ale że doszło do takiego niemal perfekcyjnego powtórzenia wszystkich błędów to aż ciężko uwierzyć.