Nie chcę generalizować, ale znam osobiście dwóch nauczycieli (jeden w moim wieku, więc nadal ambitny, drugi już starszy i jakby mniej), dodatkowo estymując dotychczasowe doświadczenia z podstawówki, gimnazjum, liceum i ze studiów, mogę śmiało ocenić, że zdecydowana większość podmiotów z tej "grupy społecznej" naucza słabo. Wyjątkiem są nauczyciele od matematyki, języka polskiego. Tutaj rzeczywiście spotykałem niemal zawsze osoby kompetentne, przygotowane i pełne życia (wiek bez znaczenia).

Być może po prostu trafiałem na takich, a nie innych leniuszków. Wszyscy jesteśmy tego świadkami. Ile jest w większych miastach szkól - dajmy na to średnich - z bardzo wysokim poziomem nauczania? 2 na miasto? Cała reszta to przytułki "byle zdać i przepchnąć dalej". Z drugiej strony nie można zrzucać całej odpowiedzialności na nauczyciela, bo z pustego i Peszko nie naleje. Potrzeba chęci i entuzjazmu, a tego ogólnie brakuje w społeczeństwie.

Moja stanowisko wobec strajku jest obojętne. Właśnie dowiedziałem się, że dołączyło do niego moje dawne liceum. Sięgając wstecz pamięcią i przypominając sobie różne perypetie, pozostaje mi tylko uśmiechnąć się pod nosem. Sprawdziany z poprzednich lat, bo nikt nie wpadł na pomysł, że gotowce latają już od króla Ćwieczka, wuefiści "grajta sobie", lekcje nudne, ciężkie do strawienia. A wiem, że dało się inaczej, bo nieraz zdarzały się zastępstwa. Można tak dalej wymieniać, ale nie o to chodzi. Przestarzały jest system nauczania, a wraz z nim wiele spróchniałych drzew uczących w szkołach od niepamiętnych czasów. Myślę, że częściowa prywatyzacja, a z czasem całkowita, może być na to sanacją.

Zawsze jest też druga strona medalu. Nauczyciele obrzucani są tysiącem obowiązków, muszą trzymać się utartych schematów, a przez to tracą kreatywność i zapał. Wina niekoniecznie tkwi w nich samych, a w tym nabrzmiałym od nieistotnych treści sylabusie. Czy należą im się podwyżki? Tego nie wiem. Na pewno nie wszystkim i raczej nie większości, ale nie chcę sondować i kategorycznie oceniać na podstawie wyłącznie własnych doświadczeń. Wiem jedno- strajki są, a podwyżki nie rozwiążą problemu, a jedynie przesuną go w czasie. Roszczenia mają to do siebie, że są niewyczerpywalne.

Dlatego też jedynie stoję z boku i przyglądam się kolejnej dramie narodowej.