Jeśli nowy trener miałby jakąś spójną wizję gry i zarządzania drużyną, a także nie bał się wprowadzić (umiarkowanie) drastycznych zmian, osobiście nie rozpaczałbym gdybyśmy skończyli sezon czy dwa bez żadnego trofeum. Najfajniejsze jest to, że jeśli Real i Atleti utrzymają obecną dyspozycję, zapewne znowu wygramy ligę i PK, i Valverde zostanie na stanowisku. To nie jest kwestia nagłej tragedii, jak ktoś wspomniał paręnaście postów niżej, tylko powolnej choroby, która niszczy Barcelonę. Zeszłoroczny dublet nieudolnie zamaskował jej objawy, ale najwyraźniej coraz więcej osób zaczyna otwierać oczy. Jesteśmy kolosem na glinianych nogach, utrzymywanym (mniej więcej) w pionie dzięki jednostkom. Jesteśmy zlepkiem starej gwardii i młodej krwi. Zlepkiem, który potrzebuje odpowiedniego balansu i uformowania, a nie kurczowego trzymania się schematów, które sprawdzały się w poprzedniej epoce . Jak długo jeszcze Messi będzie w stanie samodzielnie rozstrzygać losy spotkań? O Pique, Busquetsie i Suarezie nawet nie wspominam, bo oni od dawna jadą na swoim statusie świętych krów, a nie faktycznej formie. Jasne, mowa tu o trzonie zespołu, więc całkowite odsunięcie ich wszystkich od gry byłoby idiotyzmem. Niestety, porównywalnym idiotyzmem jest druga skrajność. Ta, którą upodobał sobie nasz trener.

Valverde nie jest jedynym problemem obecnej Barcelony, ale nie zmienia to faktu, że JEST jednym z nich. Co gorsza, jest on problemem zasłaniającym, a wręcz chroniącym te, które leżą głębiej. Może to prostacka analogia, ale to co się obecnie dzieje jest niczym umieszczenie w zębie plomby, bez uprzedniego pozbycia się próchnicy - owszem, na pierwszy rzut oka wszystko wygląda w porządku, ale ząb dalej boli, i to coraz bardziej, a my wmawiamy sobie "a tam, poczekam do jutra, może samo minie."

Znajdujemy się na etapie, podczas którego powinniśmy stopniowo zmniejszać nasze uzależnienie od Messiego i reszty starej gwardii - kładę tu nacisk na słowo stopniowo, bo gwałtowna zmiana skończyłaby się najprawdopodobniej katastrofalnie. Niestety, mamy u nogi kotwicę, która zamiast nadzorować i kształtować ten proces, usiłuje go zatrzymać, i macha nam przed nosem zdobytą ligą i pucharem króla. Im dłużej Valverde pozostanie na stanowisku, tym gwałtowniejsza będzie wspomniana zmiana. A jest ona nieunikniona i już wcale nie tak odległa.

Oczywiście, to tylko moja (niezbyt) skromna opinia. Jak już kiedyś wspomniałem, jeśli z biegiem czasu okaże się, że byłem w błędzie, nie będę miał problemu z przyznaniem się do tego. Może to po prostu kwestia innego podejścia. Może mój wrodzony pesymizm sprawia, że wyolbrzymiam niektóre problemy. Może powinienem po prostu "wierzyć." Cóż, może i tak. Życie byłoby wtedy pewnie przyjemniejsze i łatwiejsze. Ale niestety nie potrafię. Nie mam żadnej wiary w Valverde, ani w cokolwiek innego, więc pozostało mi ocenianie tego co widzę, i o czym zacząłem mówić krótko po jego zatrudnieniu. Może widzę nieco więcej niż większość, a może wręcz przeciwnie, nie dostrzegam czegoś co powinienem. Czas pokaże.