Wczoraj byłem na meczu Lazio - Apollon. Z wysokości trybun oglądanie meczu wygląda zupełnie inaczej niż w telewizji. Jak na dłoni ma się ustawienie wszystkich formacji i ich przesuwanie. Tam gdzie nie dociera kamera, tam widać dyrygowanie w środku pola przez pomocników i względem nich korekty np. bocznych obrońców. Można pięknie obserwować jak nawzajem się asekurują, jak od podstaw konstruowana jest akcja, jak trzeba swoje wybiegać, aby zmusić rywala do takiej reakcji, jakiej się oczekuje. Środkowy pomocnik to rozrusznik i dyrygent całego zespołu. Jeśli jeden z nich wychodzi do przodu, drugi musi mieć na oku zabezpieczenie pola w razie kontrataku, bo boczni obrońcy już podchodzą pod bramkę rywala jak skrzydłowi. Czesto tez wycofanie piłki lub rozegranie jej wszerz gwarantuje za chwilę przyspieszenie akcji. Ale to już robi inny kolega, rozgrywający mu to umożliwia. Trzeba zrobić krok w tył, żeby potem uczynić dwa lub trzy do przodu. Rola Rakitica jest dyskretna i niewprawne oko tego nie wyłapie. To wina perspektywy, czasami naburmuszenia kibica, który uważa, że zawsze powinno się grać do przodu. Gdyby tak było, futbol stałby się pingpongiem lub pinballem. I rola taktyki byłaby mniej istotna.