Najsampierw, z miną zbitego burka po kolejnym przegranym finale, ogłosił odejście z kadry. Później, gdy emocje ostygły, stwierdziwszy, że ta banda patałachów sama nie podoła misji o kryptonimie "awans na mundial", w desperackim akcie woli spełnienia nadziei rodaków zdecydował o powrocie. Tonącą po pas, po szyję w bajorze przeciętności reprezentację w pojedynkę wprowadził na mistrzostwa.

I wiecie co?
Myślę, że dziś sam żałuje konsekwencji swojego wyboru.

Leo podjął decyzję o opuszczeniu "Albicelestes" pod wpływem targanych nim emocji, i podobnie postąpił w kilka miesięcy po zaprzepaszczonej szansie na triumf w kontynentalnym czempionacie. Jakoż mityczny Edyp, uwikłany w tragiczny konflikt z samym sobą.
Jest geniuszem, ale nawet geniusz (choć ciągnący za uszy gromadną mizerotę w pojedynczych spotkaniach) nie wygra całego turnieju w pojedynkę.
Chciał po raz "enty" zmierzyć się z legendą "El Pelusy", ponad wszelką (ojczyźnianą) wątpliwość dowieść, że on sam także zasługuje na to miano.

Z jednej strony - tak po ludzku - jest mi go żal, a z drugiej uważam, że całkiem zasłużenie płaci właśnie potworną cenę za kolejną przemożną i rozpaczliwą chęć udowodnienia, że jest w stanie dokonać cudu, niosąc na barkach ten krzyż - symbol katowanego przez lud niedoszłego zbawiciela.