Jestem w stanie zrozumieć wiele rzeczy, ale że ten portugalski dandys od paru sezonów kręci tak wielkim klubem jak Real Madryt niczym frygą, to pojąć nie mogę. W skrajne nastroje wpadają również i kibice Królewskich. Jak przez część sezonu Cristiano gra bardzo słabo, chcą się go pozbyć. Jak strzeli kilka ważnych bramek, następuje akt amnezji, i już mu współczują, że z kontraktu nie starcza na samoopalacze, a do gara to w ogóle zamiast homarów, musi teraz wrzucać rzepę i wodorosty. Normalną sprawą jest fakt, że po świetnych występach agenci danego piłkarza w zaciszu rozmawiają z władzami klubu o podwyżce. Nie piłkarz. Nie w momencie historycznego zwycięstwa i świętowania. Rollercoaster: zostaję-odchodzę-zostaję-odchodzę-zostaję-odchodzę, przypomina ruchy frykcyjne (posuwisto-zwrotne) i to prosto wymierzone (kolejno) w honor i tyłek, Realu i Pereza. Młodszą wersją samego siebie też już nie będzie. Wow, 23 lata, wiek biologiczny Ronaldo. Podejrzewam, że organizmy większości sportowców są o wiele młodsze niż to mają zapisane w metrykach. Ale na mitach i pijarze obecnie buduje się renomę w piłkarskim półświatku. Aby dostać kolejną Złotą Piłkę, aby zostać zapamiętanym jako najlepszy w historii. Nic mnie nie boli, potrafię pogratulować, kiedy kultura i fakty tego wymagają, lecz takie niańczenie 33-letniego faceta jest żenujące. Zaspokajanie chorych ambicji i nienasycenia ego, nawet wtedy (albo właśnie wtedy), gdy kolega wchodzi z ławki na murawę i dwoma bramkami zapewnia trzeci tytuł z rzędu. Napinanie się po strzeleniu bramki na 4:1 z rzutu karnego w okolicach 120 minuty. Kto jest najlepszy na świecie? Ja. Kto jest najpiękniejszy? Ja. Kto zasługuje na najwyższą pensję? Ja. Kto jest najbardziej medialny? Ja. Gdyby tylko każdy grał na takim poziomie jak ja... Ale jaja.