Pożegnano Ancelottiego, na jego miejsce przybył Benitez, który po pół roku pracy wyleciał z hukiem z Madrytu. W przyspieszony sposób licencję trenerską otrzymał Zidane i objął stery Realu. Pierwsze poważne szkoleniowe doświadczenie zbierał w trakcie sezonu, a i tak wygrał Ligę Mistrzów oraz zbliżył się w lidze do Barcelony na punkt. Wiadomo - trzy wygrane w CL pod rząd, tytuł Mistrza Hiszpanii oraz kilka pomniejszych trofeów w tak krótkim czasie to świetne osiągnięcie. Nigdy mnie za jego pontyfikatu nie przekonywał styl Królewskich, ale motywatorem był bardzo dobrym, mobilizował drużynę, aby walczyła do samego końca. Znalazł autorski model postępowania z ekipą nasączoną gwiazdami światowego formatu, która mu w pełni ufała. Na pewno przyczyniła się do tego obfita piłkarska kariera, status legendy. Dopisywało mu szczęście, ale jemu też trzeba dopomóc. Zidane nie należy do taktycznych wirtuozów, rozkoszujących widza spektaklem. Można go zaliczyć w poczet trenerów pragmatycznych, skutecznych. Na pewno jeszcze się rozwinie, oszlifuje, ma na to sporo czasu. Wybrał perfekcyjny moment na odejście z Realu. W glorii chwały. Stanie się mityczny. Będzie pomnikiem Królewskich z początku XXI wieku. Nie zabraknie porównań do Guardioli. I choć na jego portrecie pojawia się kilka rys, to dzisiaj żegnam go jak na wielką postać przystało. Szacunek!