Nie jestem zwolennikiem rewolucji. Po pierwsze – źle mi się kojarzą. Po drugie i ważniejsze – bardzo często są przeprowadzane w pośpiechu, na łapu-capu, bez konkretnej idei, aby tylko coś natychmiast zmienić, zwykle obsadę personalną. Tłum wychodzi z pochodniami na ulicę, bo ból w tym momencie jest nie do zniesienia, zatem ktoś musi za to ponieść odpowiedzialność. Wykrzykują więc wzniosłe hasła, mają kilku wodzirejów, którzy dobrze się bawią prowadząc ludzi… nie wiadomo dokąd. Cała zabawa polega na wyrzuceniu negatywnych emocji, takiej budowie solidarności opartej na wzajemnym, nieprzychylnym stanowisku do czegoś/kogoś. Następuje zmiana, która jak się okazuje nie przynosi poprawy lub jakość tej poprawy jest co najmniej niezadowalająca, więc znowu trzeba pokrzyczeć, popluć, słowem, się dobrze bawić – być w swoim żywiole. Klasyka gatunku, błędne koło.

Trzeba jednak uczciwie przyznać, że zdarzają się i „rewolucje” przemyślane, za którymi stoi wypracowana idea. Tylko te rewolucje bardziej przypominają ewolucję – jakaś koncepcja pojawia się, jest rozwijana, testowana i w końcu, gdy wydaje się, że można ją wprowadzić w życie i się tego dokonuje, to ostatni etap nazywa się przełomem, rewolucją.

Tyle tytułem wstępu. Przechodząc do meritum. Czytam zwolnić Valverde, zwolnić Valverde, zwolnić Valverde. Zwracam się do tych użytkowników, których raczej ciężko posądzić o udział w rozbestwionym motłochu żądnym natychmiastowego rozlewu krwi. Kto w jego miejsce? Konkretnie. Nazwiska i dlaczego, za co właśnie taki a nie inny trener. Naprawdę jestem ciekaw opinii i argumentów. Bardzo możliwe, że będą słuszne.