Widzę, że wiele osób psioczy na system 4-4-2 z uwagi na jego naturalny pragmatyzm. Rozumiem ten zarzut i po części się z nim zgadzam. Wydaje mi się jednak, że wybór Valverde ma jedną gigantyczną zaletę.
Dobrze wiemy, że duet Messi-Suarez jest głównym argumentem obecnej Barçy. Na grę tej dwójki zwrócone są oczy wszystkich a wyścig w liczbie goli i asyst rozpala sympatię do tych zawodników. Moim zdaniem jednak gra tej dwójki bardzo mocno opiera się na innym duecie, operującym nieco niżej. Mówię tutaj o parze Rakitič-Busquets, której gra i wzajemne zrozumienie jest wręcz niebywałe.
Decyzja Ernesto o przesunięciu Chorwata bliżej środka zaraz obok Busiego była kapitalna. Ivan będąc częściej pod grą pokazuje wszystkie swoje zalety. W oczy rzuca się jednak jego współpraca z Sergio. Jestem pod ogromnym wrażeniem jak Ci gracze uzupełniają się na boisku będąc obok siebie zarówno wertykalnie jak i horyzontalnie. Wymieniają się pozycjami i zadaniami czując niemal podskórnie pozycję partnera. Dla ciekawskich garść statystyk duetu BusIvan z dzisiejszego meczu: 134 celne podania w tym jedno kluczowe, 9 celnych długich piłek, 15 wygranych pojedynków, 8 udanych odbiorów i wślizgów, 1 celne uderzenie i 2 straty. Może nie zagrali perfekcyjnie ale dzięki nim dominowaliśmy nad Atleti.
Ta dwójka musi grać w ten sposób aby efektywnie wykorzystywać swoje atuty. Naturalnym ich uzupełnieniem jest dwójka pomocników ofensywnych operujących szeroko jak Iniesta, Cou czy Paulinho. Dembele mógłby nominalnie "zepchnąć" Messiego do pomocy grając za Iniestę bądź Cou. Ale nawet w tedy nie będziemy grali klasycznym 4-3-3.