Nie wiem jak dla was, ale mi nie jest smutno bo dla mnie Ronaldinho zakończył karierę piłkarską gdzieś w 2007 roku. Potem to był już nieustanny melanż i luźne podejście do zawodu. Byli piłkarze strzelający więcej, asystujący więcej, tacy którzy wygrali więcej ale nikt ani wcześniej ani później nie zbliżył się do tej magii R10. Gość wyznaczył na nowo najwyższe standardy piłkarskiego skilla, miał efektywniejsze przyjęcia piłki niż większość zawodników bramki życia, z obciachowego uderzenia z czuba potrafił uczynić dzieło sztuki. Na boisku był tak szczery, że mógł podbijać sobie piłkę kilkukrotnie nad głowami obrońców, a potem z uśmiechem przybijali sobie piątki. Jego zasług dla Barcelony nie sposób ocenić. Po okresie chaosu przywrócił nam radość i poprowadził do wielkich sukcesów dając podwaliny pod obecny superklub. Myślę, że to jeden z trzech najważniejszych piłkarzy w historii Barcy obok Messiego i Cruyffa.