Pozwolę sobie zabrać głos w sprawie wyboru Sportowca Roku 2017. Bardzo ciężko jest obiektywnie porównać zawodników parających się tą samą dyscypliną, ale np. występujących na przełomie różnych czasów, bądź też przypisanych do innych pozycji w sportach drużynowych. Trudność jest tym większa, gdy w grę wchodzi zestawienie uczestników z zupełnie egzotycznych wobec siebie konkurencji. Nie da się przyjąć takiego kryterium, które nie byłoby wobec kogoś krzywdzące - jednego wywinduje, drugiego zdeprecjonuje. Dlatego najczęstszym miernikiem takich plebiscytów jest popularność, która również jest narzędziem niedoskonałym, a czasami wręcz ułomnym.

Wywiadu podrzuconego przez użytkownika "norbi77" nie oglądałem i nie zamierzam oglądać, bo szkoda mi 9 minut z życia na słuchanie zamiast Milesa Davisa Anny Lewandowskiej. I zaznaczam, że moim zdaniem Robert powinien zająć miejsce w przedziale 2-4. Natomiast od razu w oczy rzuciły mi się twitterowe komentarze. Lewandowski nic nie osiągnął? Jakże krótka jest ludzka pamięć. Zapewne jak nasz kapitan seryjnie pakował w eliminacjach bramkę za bramką, to ci znawcy sikali z zachwytu. Na własnych barkach wyniósł Reprezentację Polski na mundial. Oczywiście, inni piłkarze także mieli ogromny wpływ na awans, ale nie ma się co oszukiwać, w kluczowych momentach Lewandowski zrobił więcej niż się można było po nim spodziewać. Jasne, że jego wyczyny w kadrze plus w klubie nie mogą się równać temu, co uczyniła Anita czy Kamil, ale serio, nic nie osiągnął? Naprawdę przez pryzmat niezbyt stonowanej i rozgarniętej towarzysko żony trzeba go biczować? Szok. Piłka nożna to nasz sport narodowy. Na każdym osiedlu, w każdej wsi i małym miasteczku od rana do wieczora dzieciaki kopią piłkę. Futbol gromadzi przed telewizorami miliony Polaków. Jedynie zimową porą podobna oglądalność ma miejsce w trakcie skoków narciarskich. I Lewandowski z tą całą otoczką na plecach podołał - przeciętną kadrę zaprowadził do Rosji. Co się tam wydarzy, to osobna sprawa, ale kompletnie nie rozumiem umniejszania jego dokonań. Nie mieliśmy takiego piłkarza od lat. Już nie trzeba słuchać ojca czy dziadka, że oglądali Bońka, Deynę czy Lubańskiego, a obecnie nie ma nikogo na podobnym poziomie. Otóż jest i ma się całkiem dobrze. I warto go docenić.