Przypomniała mi się rzecz jakże teraz podobna. Historia Leo fałszywej "9". Kilka lat temu jak następował rozpad ataku, z defensywnymi napastnikami i Messim na szpicy 40 metrów od bramki. Zupełnie jak dziś. Przychodził poważny mecz, Pedro z Alexisem "pomagają w obronie" a nasz "snajper" klepał w środku pola z Xavim, bo nikt nie był mu w stanie dostarczyć piłki. Efekt był taki, że jak już Pedro i Alexis okiwali swój cień to w polu karnym był lej po bombie, bo Messi operował z dala od bramki.
Działo się to z tego powodu, że Leo chce być cały czas pod grą, on nigdy nie potrafił jak CR stać w miejscu aby w tej jednej akcji dołożyć nogę. To nie jest gra w której czuje się komfortowo.

Wtedy po raz pierwszy podniosła się wrzawa, że potrzebujemy prawdziwej "9". Jedna frakcja twierdziła, że nie potrzebujemy żadnej "9", bo Leo jest najlepszą na świecie gdyż strzela bramek w chuj. Natomiast druga zauważyła, że Messi może i strzela w chuj ale z poważnymi rywalami musi się cofać do pomocy do rozegrania przez co jest zamykany w klatkach, pułapkach, bo nie ma nawet kto spychać linii obrony w stronę bramki.

Dzięki bogu w Barcelonie ktoś dostrzegł problem i wtedy zasłał Suareza który odmienił oblicze ziemi, tej ziemi.

Dziś jest podobnie jak ktoś pisze, że na prawym ataku mamy Messiego, może i mamy ale na planszy przedmeczowej, bo operuje w zupełnie innych sektorach. Wyjścia są dwa, dorzucamy w tamte miejsce kozackiego napastnika, albo liczymy, że trafiliśmy wybitnego w grze do przodu obrońce, ale i tu wtedy sporym minusem będzie brak oskrzydlających akcji. Zapomniałem jest jeszcze trzecie rozwiązanie - trwać w tym toksycznym związku.