Mało czasu ostatnio, więc z lekkim opóźnieniem.



Nie lubię go kuźwa. Nie tylko przez ostatnie dni, tygodnie, ale od zawsze. Nie za umiejętności piłkarskie, ale za styl bycia. Ostatnio ten stan negatywyny w stosunku do jego osoby jeszcze się pogłębił. Kibice Barcelony nie powinni być tak traktowani. W sumie żaden klub nie powinien. Mniejsza z tym.

I pomimo tej całej negatywnej otoczki wokół jego osoby od samego początku w tym klubie, aż ku kres jego pobytu w stolicy Katalonii, będę za nim tęsknił. Czegoś będzie mi brakowało. Najlepszego ataku w historii? Tej magii, której nie widziałem od 10 lat? Fakt, może nie ta bajka co u Ronaldinho, ale jednak. Odejście Neymara jest dla mnie początkiem jakiegoś końca. Messi już ma swoje lata, Iniesta za rok, dwa, góra trzy skończy karierę. Nie chce być złym prorokiem ale moim zdaniem powoli zbliżamy się do końca pewnej ery. Ery magii, ery najlepszej drużyny w historii, ery piłkarzy, którzy grali futbol jakiego nigdy nie grała żadna drużyna. Neymar rodził jakieś fantazje, pozwolił patrzeć optymistycznie, że Barceloński sen będzie trwał jeszcze przez kolejne 10lat. Wystarczy spojrzeć na to ile nasi najlepsi piłkarze w tym momencie mają lat. Czy tylko ja odczuwam, że teraz Barcelona będzie jakaś inna? Nie mówię, że gorsza, bo kto wie, czy nie zaczniemy grać jeszcze lepiej zespołowo, ale wydaje mi się, że powoli będziemy się stawać rzemieślnikami, a nie artystami. Cegiełka w postaci Neymara jakoś zaburza mi wszystko. Zaburza mi cały wizerunek obecnej drużyny pomimo, że mamy tam Messiego, Busiego czy Iniestę. Z całym szacunkiem do nowych piłkarzy, którzy przyszli w ostatnich latach, czy też nowych, o których się mówi, że mają przyjść. Nie czuję tego, że ktokolwiek z nich da to coś za co kocham ten klub gdy widzę ich jak grają w piłkę. Niech ten Messi gra wiecznie. Życie po nim będzie straszne. W świecie piłkarskim zepsutym przez pieniądze, które zabiły magię, pasję do piłki wśród piłkarzy czuję niestety ciężkie czasy dla nas. Właśnie dlatego pomimo całej antypatii do Neymara, będę za nim tęsknił, bo miał to coś. To coś co dawało nadzieję, że będę oglądał spektakle na Camp Nou, a nie na innych stadionach.