Naprawdę rzadko ulegam emocjom. Nie trawię hurraoptymizmu, czarnowidztwa i wyzwisk rzucanych na wiatr. Wiedziałem też już od jakiegoś czasu, że Ney odejdzie. Ale...
Gdy zobaczyłem go dzisiaj w koszulce PSG ogarnął mnie wk*rw. Pierwszy raz od dłuższego czasu targają mną takie emocje. Chyba się wam wygadam, bo w sumie nie wiem komu...
Ktoś przytoczył ostatnio słowa "nienawidzimy Cię bo tak bardzo Cię kochaliśmy". Dźwięczą one teraz w mojej głowie jak bęben. Tak bardzo chciałbym powspominać te radości które Neymar nam podarował: bramki, zwody, dryblingi... Tyle ich było przecież. Jednak nie potrafię. Patrząc na oficjalną wiadomość na stronie głównej ogarnia mnie złość, smutek i bezsilność jednocześnie. Mimo że dobrze wiesz o zbliżającym się ciosie i tak posyła Cię on na deski. A to budzi frustrację...
Dlatego powiem krótko: odszedł bo tego chciał. Nie chcę roztrząsać tej decyzji. Spełnił swoją wolę. Tej myśli będę się trzymał.
Chciałbym mu kibicować i śledzić jego poczynania w nowym klubie bo zawodnikiem jest świetnym. Ale chyba nie będę umiał.
Może tam będzie mu lepiej. Na pewno nie będe się tym martwił...