Przegraliśmy. Przykro mi się zrobiło, przykro i pochmurno mojej barcelońskiej duszy, smutniej się poczułem, bo mocno wierzyłem, bo kciuki za nich trzymałem. A jak wierzyłem, a jak marzyłem! Bo i z serca uczucie płynęło szczere, wierne, katalońsko niemiłosierne. Więc wstałem i zacząłem po pokoju chodzić. Chodziłem. Od jednej ściany do drugiej. Wzrok w dywany i panele skierowany, i chodzę. I chodzę, chodzę, chodzę. Od ściany do ściany. Chodzę i myślę sobie. Jak tak można było TAK przegrać? Brzydko, bez pomysłu, tragicznie. Ale chodzę i przyspieszam. A im szybciej chodzę, tym mniej myślę. A jak jeszcze myślę, to i tak chodzę. No i chodzę po pokoju. Smutno, a i lekko depresyjnie, a i jakoś tak na barcelońskiej duszy inaczej. I chciałoby się zadumać. Lecz nad czym? Nie ma, nie ma, więc chodzę, chodzę i piszę. Ale wierzyć przecież trzeba. Wierzyć trzeba przecież. Chodzę. Jakby na tylko dzisiaj zniszczony, ogolony, wypalony, osmalony, skarcony i na ziemię zwalony. Więc już nie chodzę, lecz leżę. A leżę i myślę. A jak to, a jak, w jaki sposób, co mnie tak na glebę powaliło. Leżę i nie wiem. I dalej myślę. I jeszcze nie wiem. Ale powalony jestem. I z FC Barceloną tak leżę. I z FC Barceloną tak razem myślę. A przecież nie wiem, nie wiem, nie wiem.