Ivan Rakitić udzielił wywiadu magazynowi JotDown - (polecam przeczytać):

- ''Języki obce są bardzo ważne. Tłumaczę to moim córkom. Mówię do nich po niemiecku i chorwacku,w szkole zaczęły uczyć się angielskiego,w naszym domu głównym językiem jest język hiszpański. Wolę by nauczyli się niemieckiego od chorwackiego,bo będzie im bardziej przydatny. Przynajmniej do momentu,kiedy same będą mogły wybrać - ważne jednak by miały podstawy.''

- ''Kiedy trafiłem do szatni Sevilli, nikt tam nie mówił po angielsku. Czułem się... nie chcę powiedzieć,że czułem się jak głupek,ale jeśli nie zaczniesz się
integrować,to będziesz jak koło zapasowe. Drażni Cię to. Wkur***.. ,że nie możesz skomunikować się z kolegami. Sam narzuciłem sobie presję i zacząłem całymi dniami oglądać telewizję po hiszpańsku,bo nie miałem o niczym pojęcia.Potrafiłem tylko wskazać Sevillę na mapie i tyle. Teraz mówię - co logiczne - po chorwacku i niemiecku,ale też po angielsku i hiszpańsku,a jak dasz mi trochę czasu to mogę się nauczyć mówić po francusku i włosku,na które chodziłem w szkole.

Decyzja o reprezentacji (dobry fragment):

- ''Moja decyzja o reprezentowaniu Chorwacji odbiła się dużym echem,choć sam nie odczułem jej z bliska,bo przeniosłem się do Schalke. Musieli to przełknąć moi rodzice,którzy zostali w Szwajcarii. Działy się rzeczy tak brzydkie ,że nawet nie chcę o tym mówić.Dzwonili do nich o 4 rano i mówili,że powinni opuścić kraj używając topowych przekleństw,których sobie oszczędzę. Przysłali list z moją twarzą,celownikiem i informacją ,że mnie dopadną. Raz nawet przyszedł bilet lotniczy dla całej do Zagrzebia.

- ''Slaven Bilić wiele razy próbował mnie przekonać do do gry dla reprezentacji Chorwacji. Podobnie jak Jakob Kuhn,selekcjoner Szwajcarii. Kiedy grałem w kadrze Szwajcarii U-17 przeciwko Chorwacji,miotały mną różne uczucia.Słuchałem Chorwackiego hymnu i nie wiedziałem co myśleć. Czułem ,że Chorwacja bardziej mnie przyciąga,choć dziś kiedy mówię ,że jadę do domu,myślę o domu w Szwajcarii.

- ''Powiedziałem ojcu,bratu i całej rodzinie ,że nie chcę nikogo słuchać.Miałem 18 lat i powiedziałem:''to moja decyzja i z nikim na ten temat nie będę rozmawiał.Jeśli będzie wam odpowiadała moja decyzja,to dobrze,a jeśli nie to wasza strata.'' I tak wiedziałem ,że ojciec stanie po mojej stronie,choć bardziej odpowiadała mu Chorwacja. Wystawiałem go jednak na próbę. Zrobiłem mu żart. Poszedłem do pokoju i zadzwoniłem do selekcjonera Szwajcarii, by powiedzieć mu ,że zdecydowałem się na Chorwację. Potem do Chorwata. Następnie zszedłem do salonu i powiedziałem ojcu:''wybrałem Szwajcarię.''Od razu mnie przytulił.Wtedy mu powiedziałem:''no co Ty, żartuje, będę reprezentował Chorwację'' Rozpłakał się na miejscu.''