Stuk, stuk, stuk, stuk, stuk, stuk.
Z powodu licznych zmartwień, tu i ówdzie przyprószony siwizną, elegancki biznesmen uderzał w klawiaturę.
- Czternaście milionów euro plus jedenaście... a i potem jeszcze szesnaście... - spokojnie dodawał - ten kontrakt trzeba przedłużyć, tutaj żądają dodatkowej klauzuli, i proszę, kolejny nieprzewidziany w budżecie wydatek. Wzrost kosztów protekcyjnych, uzupełnienia, aneksy...
Na skroni mężczyzny pojawiła się rytmicznie tańcząca żyłka.
Stuk-stuk-stuk-stuk-stuk-stuk-stuk-stuk-stuk-stuk-stuk.
- Proszą o jakieś gwarancje, tu znowu dobrze widziane są z góry płatne gratyfikacje. Przebudowa infrastruktury. Ach, prawie bym zapomniał. Liczą na bonusy, premie i profity.
Oddech kalkulującego przyspieszył, przygryzł wargi i poprawił krawat.
- Nie poddam się - pomyślał, następnie otworzył list, od którego zakręciło się mu w głowie - chcą do tego nagród, pucharów, trofeów. Przecież z tego wszystkiego rok mi się nie domknie - niemal zaszlochał.
Stuk-stuk-stu-stu-stu-stu-st-st-st-st-st-s-s-s-s-sssssssss....
Łubudum!

Ocknął się, gdy już praktycznie, wykrzywiony jak paralityk, ześlizgiwał się z fotela. Rozejrzał się dookoła, i obłędny, psychiczny wzrok, skierował na laptopa.
- Hi, hi, hi, hi - złowieszczo się zaśmiał i począł realizować swój projekt - lalalalalala, wypieprzymy z herbu krzyż u muzułmanów: trzysta milionów. W Afryce, lalalalala, z białych na czarne zmienimy barwy koszulek: sto milionów. Najbardziej demokratyczne państwa, lalalalalala, otrzymają wersję bez królewskiej korony: czterysta milionów. Wszystko da się załatwić. Każdy będzie zadowolony. Mój prywatny biznes, taki piękny - i w tę księżycową, jasną noc, jak wilk, zawył z zachwytu.