Jakże sprytny potrafi być nasz ten umysł... Jak sprytnie potrafi nas oszukać, zaprogramować... Jak sprytnie drugi człowiek (grupa ludzi) potrafi "pokierować" naszym umysłem. Idea z czasów Wielkiej Propagandy wciąż żywa: "Myślisz tak, jak byśmy chcieli, żebyś myślał". Nastoletnich kibiców sprzed monitora jeszcze rozgrzeszam (z racji ich wieku i niedostatecznego empirycznego doświadczenia). Dzisiaj, w dobie cyfrowej technologii High Definition, mamy zaserwowany obraz, dźwięk najwyższej jakości. Możliwość dostrzeżenia źdźbła trawy na stadionie, czytania z ruchu warg, analizowania ewentualnego spalonego z 7 różnych ujęć. Może kiedyś poczujemy przez odbiornik, zapach potu albo z ekrany będzie spływał żel do włosów...Siadamy więc wygodnie na fotelu czy kanapie i nie musimy myśleć. Ktoś inny robi to przecież za nas. Zasłaniając się, a w zasadzie ubierając płaszczyk "prawa do własnego zdania" stajemy się sędziami, ekspertami, moralizatorami. Ale to wszystko tylko na podstawie przekazu. Nikt nie wspomina o tym co najważniejsze. Bo nikt nie wie jak to jest. Jak 90 minut wysiłku fizycznego wpływa na organizm nie tylko fizycznie, ale i psychicznie. Czy w momencie extremalnego stanu napięcia Neymar albo inni widzieli lecącą butelkę? Czy ich mózg, mógł w trakcie stanu euforycznej ekstazy ( po karnym Leo na 3:2) w ułamku sekundy zinterpretować poprawnie zdarzenie? Zapewniam Was, że ani Neymar, ani nikt inny nie zareagował w sposób nienaturalny. Wręcz przeciwnie. To naturalna reakcja, odruch uniku albo ucieczki czy zbyt ekspresyjnego wyrażenia na "widok" a w zasadzie ekspresową informację na temat zagrożenia. Podobnie jak to się ma do pyskówek Neymara czy Leo po golu na 3:2. Podjęcie swego rodzaju "walki". Ucieczka albo walka - instynkt przetrwania. Z powodu wyżej wymienionego stanu euforii, a prościej mówiąc,"odcięcia prądu". Pamiętacie ten moment: