Takiej reanimacji Tańczącego z Wilkami chyba się nikt nie spodziewał, z samym ułożonym i galanteryjnym redaktorem włącznie, który otwiera podwoje do swego bogatego i barwnego pałacu myśli na ćwierkaczu. Ażeby za bardzo nie ogniskować uwagi na Wielce Szanownym, to warto też wspomnieć i o wyczynach Królewskich. A ci na murawie uprawiali chodzonego. Bezbłędnie, z estymą, wykwintnie. I choć miejscami ktoś zasygnalizował chęć przejścia w mazurka czy obertasa, to raczej koledzy gubili kroki i naszym oczom ukazał się freestyle. A skoro tak, to Marcelo zaimprowizował na całego i wykonał breakdance'a - taniec na głowie, jakby ktoś nie wiedział. Zaś główną atrakcją miała być cha-cha, lecz poszedł obcas i strzemiączko i nici z oczekiwanego występu. Za to primabalerina odwdzięczyła się wspaniałymi piruetami i nowatorskim układem rąk podczas wirowania. I choć oczywistym jest fakt, że w swej majestatycznej, madryckiej operze, tamtejszy zespół pieśni i tańca, najprawdopodobniej w repertuarze będzie miał zbójeckiego, gonionego czy twista, to póki co mogliśmy się choć trochę nacieszyć widokiem nieporadnego pląsania po murawie. Miała być na młode wilki obława, a została o awans do półfinału piekąca wnętrzności obawa.