Jedząc wczoraj śniadanie w Londynie dowiedziałem się z wywieszoznego TV, że do dymisji podał się skompromitowany na wielu płaszczyznach premier Stramer. Dziś już wróciłem do Polski i bardzo żałuję, że nie uda mi się tego doświadczyć w Polsce. A tak na poważnie, to kontynuuje swoje biznesowe podróże, w krótkim odstępie czasu zaliczyłem Paryż, Rzym, a teraz Londyn.

Post będzie o masowej migracji i strachu, który odczuwałem lecąc w te miejsca. Strach miał wielkie oczy, ale i tak naocznie byłem świadkiem kradzieży we włoskim metrze, młody biały chłopiec zerwał bransoletkę turystce z Niemiec i uciekł. W Paryżu można powiedzieć, że uciekłem od zamieszek w dniu finału Ligi Mistrzów. Najbezpieczniejszy okazał się Londyn, gdzie po od średnio dochodzi do kilku przestępstw z udzielam noży dziennie. Zdecydowałem się na nocny spacer wzdłuż Tamizy, od Tower Bridge aż po Big Bena, czułem się dość bezpiecznie. Metro i transport publiczny to miejsca, których unikałem. Algorytm FB pokazał mi jak tego samego dnia jak na słynnej Baker Street z samego rana rowerzysta wyrwał kobiecie telefon i radośnie odjechał.

Byłem też świadkiem agresywnej kłótni dwóch leciwych czarnoskórych kobiet w autobusie.

Bardzo się cieszę, że wyjazdy te były zawodowe, ale dzięki dobrej organizacji czasu mogłem wiele zwiedzić prywatnie. Opłacone loty, noclegi i transport publiczny, plus wynagordzenie za pracę czynią tę wyjazdy świetnym doświadczeniem.

Jeżeli ktokolwiek ma wątpliwości to nie taki diabeł straszny jak go malują, a rozmowy z lokalnymi mieszkańcami były zdecydowanie ozdobą tych wyjazdów.

Czerwiec to od lat był dla mnie moment odpoczynku, a w tym roku dzięki rozwojowi zawodowemu mam niezły zapierdziel w pozytywnym wydaniu.