Lionel Scaloni o atakach paniki, kryzysie zdrowotnym po wygraniu mundialu w 2022 roku i jeździe na rowerze w rozmowie z dziennikarzem Diego Borinskym.

Po mistrzostwach świata w Katarze byłem zdezorientowany i nie wiedziałem, dlaczego. Potrzebowałem pomocy. Moi rodzice doznali udarów. Latałem między Argentyną a Hiszpanią, gdzie mieszkam na co dzień. Gdy byłem za oceanem, dzieci pytały mnie: „Tato, kiedy wrócisz?”. Na Majorce miałem wyrzuty sumienia, że nie ma mnie przy rodzicach. Po mundialu zaczęły dręczyć mnie wątpliwości: Lionel, a co, jeśli zaczniecie przegrywać? A co, jeśli nie podołasz? Di Maria odchodzi, Messi też może zrezygnować. Jak dasz radę bez nich? Dopadały mnie czarne myśli, choć tonąłem w komplementach. Zachorowałem.

Zaczęło mnie potwornie swędzieć ciało. Byłem cały w pęcherzach. Nieznośny stan. Półpasiec. Mój lekarz powiedział, że układ odpornościowy po tygodniach gigantycznego stresu kapituluje. No cóż, nigdy nie umiałem odpuszczać. Pamiętam, że podczas kariery piłkarskiej w Deportivo przegraliśmy mecz z maleńką Meridą. W drodze powrotnej autobusem moi koledzy śmiali się, opowiadali żarty, jakby nic się nie stało. Ja nie mogłem. Siedziałem podminowany i upokorzony.

Poszedłem do psychologa, bo czasem dobrze jest spotkać się z kimś, kto nas nie zna i ma świeże spojrzenie na nasze życie. Usłyszałem, że umysł kontroluje wszystko. Dam przykład. Mam dwa rowery: górski i szosowy. Codziennie przez minimum dwie godziny uprawiam kolarstwo. Majorka to raj dla kogoś, kto kocha ten sport. Zauważyłem, że kiedy wsiadam na rower górski i jeżdżę po wertepach, wracam wypoczęty. Z kolei gdy kończę jazdę na szosówce, jestem wyczerpany i zły. Psycholog zadał mi pytanie: Wiesz, dlaczego tak się dzieje? Bo na górskim jesteś skoncentrowany na jeździe, kamieniach i nierównościach. Wiesz, że możesz upaść w każdej chwili i musisz uważać. Twój mózg nie zajmuje się niczym innym jak tylko trasą. Na rowerze szosowym masz komfort. Asfalt, otwarta droga, nie musisz być tak skupiony. Więc zaczynasz myśleć: o taktyce, selekcji, wynikach. Pedałujesz i pedałujesz, a mózg zajmuje się tym, co tylko pogłębia twoje wątpliwości. To cię wykańcza, Lionel. Wracasz wypalony.

Pomyślałem: Cholera, on ma rację! Dostałem wskazówki, jak radzić sobie z tym problemem. Podczas jazdy na rowerze szosowym miałem od tej pory na głos mówić, co zrobić. Na przykład: nadjeżdża samochód, za pięćset metrów muszę skręcić w prawo, za dziesięć minut robię przerwę na nawodnienie, tamten podjazd pokonam bez napinki. Zacząłem stosować tę technikę i zapomniałem o wszystkim innym. Wróciłem do domu i poczułem gigantyczną różnicę. To niesamowite, jak bardzo byłem wypoczęty.

[Mateusz Święcicki]