Yaya Toure o finale LM w sezonie 2008/09 przeciwko Manchesterowi United:

„Dzień przed meczem spałem tylko dwie godziny, ponieważ myślałem o tym, że moimi przeciwnikami będą Rooney, Berbatow, Cristiano Ronaldo czy Giggs. Dani Alves był zawieszony, Abidal również, a Marquez był kontuzjowany. Guardiola musiał kombinować z defensywą. Puyol miał zagrać na prawej obronie, więc kto miał wystąpić na środku? *śmiech*
Trener podszedł do mnie i powiedział: „Yaya, możesz zagrać w obronie”. Rozejrzałem się tylko na boki i odpowiedziałem: „Oh”.
Wszyscy w drużynie zadawali sobie pytanie: „Kto będzie grał jako środkowy obrońca?”. Były tylko trzy opcje - ja, Busquets albo Seydou Keita. Gdy padło pytanie o grę w obronie, Keita powiedział: „Mnie nie bierzcie pod uwagę, nie ma szans”. Kiedy Guardiola spojrzał na Busquetsa, ten patrzył w innym kierunku, więc zostałem już tylko ja.
Powiedziałem: „Okej, mam jakiś wybór? Zagram, trenerze”. To było niesamowite. Dwa dni później pomyślałem sobie: „Jezu, chyba popełniłem błąd”. Nie mogłem się już wycofać, nie mogłem powiedzieć czegoś w stylu: „Słuchaj, może spróbujesz czegoś innego”.
Samuel Eto’o przez cztery dni mnie męczył i powtarzał: „Yaya, chcesz grać w obronie? Wiesz, że w Barcelonie, jeśli przegramy przez twój błąd, to może zrujnować twoją karierę”.
Pomyślałem wtedy: „Co ja wyprawiam? Może udam, że jestem chory, może gdzieś ucieknę”.
W piątej minucie meczu straciliśmy piłkę w środku pola. Ronaldo biegł jedną stroną, Rooney drugą. Pique go gonił, a ja się poślizgnąłem. Na szczęście Pique odzyskał piłkę, a po akcji podszedł do mnie i powiedział: „Nie martw się, jestem tutaj, będę cię wspierał”.
Puyol także do mnie podszedł i powiedział: „Yaya, zrelaksuj się. Jeśli podejdziesz trochę wyżej, będziemy cię asekurować. Poradzimy sobie”.