Już wiele razy o tym opowiadałem, ale podkreślę raz jeszcze. Za każdym razem jestem pod wrażeniem, jak bardzo życzliwe i sympatyczne jest środowisko tyczkarzy.

Za każdym razem, gdy Mondo bije rekord, widać w nich od groma radości z wyczynu kolegi. Cieszą się tak, jakby sami osiągnęli życiowy wynik. I tak już od wielu, wielu lat. Widać, że jest to szczere, nie na pokaz. Zresztą dotyczy to nie tylko Duplantisa, bo gdy chociażby Kendricks czy Karalis skakali życiówki, to reszta też się cieszyła, mimo że teoretycznie taki wynik nie był im na rękę, bo tym samym mieli trudniej.

Wielokrotnie opowiadał o tym Piotrek Lisek, że niby są to rywale, ale przede wszystkim przyjaciele lub dobrzy koledzy, którzy nie mieli problemu z pożyczeniem tyczki czy butów.