Były premier Leszek Miller z kolejnym ciekawym wpisem w mediach społecznościowych:
"W Polsce istnieje dziś bardzo prosty sposób na zdobycie sympatii dominujących mediów. Wystarczy mieć właściwy zestaw poglądów: być przeciwnikiem Trumpa, przeciwnikiem Nawrockiego i entuzjastycznym wielbicielem Zełenskiego. To jest współczesna przepustka do świata medialnych salonów – coś w rodzaju karty stałego klienta, która gwarantuje zaproszenia, oklaski i ochronę przed krytyką.
Donald Trump nie jest w polskich mediach traktowany jak polityk demokratycznie wybrany przez Amerykanów, lecz jak ideologiczne zagrożenie, którego należy zwalczać niezależnie od faktów. Można ignorować jego realną politykę, można pomijać interesy Polski – ważne jest tylko jedno: potępienie musi być jednoznaczne i bezwarunkowe. Kto tego nie robi, natychmiast trafia do medialnej kwarantanny.
Podobnie jest z prezydentem Nawrockim. Tu nie chodzi o ocenę konkretnych decyzji czy inicjatyw, lecz o zasadę. Sam fakt jego politycznego istnienia jest dla części mediów wystarczającym powodem, by traktować go jak intruza w systemie, który miał być zarezerwowany dla innych.
Wołodymyr Zełenski osiągnął w polskich mediach status niemal metafizyczny. Przestał być politykiem konkretnego państwa, kierującym się jego interesami, a stał się symbolem, ikoną, figurą moralną. Każde pytanie o koszty, konsekwencje czy asymetrię relacji Polski i Ukrainy wywołuje podejrzenie o brak solidarności lub – co w dzisiejszym języku oskarżeń jest najcięższym zarzutem – o bycie „ruską onucą”.
Najbardziej paradoksalne jest jednak to, że system ten przedstawia się jako obrońca pluralizmu. Media, które najgłośniej mówią o różnorodności opinii i same siebie nazywają „wolnymi” w praktyce nagradzają konformizm i karzą niezależność.
Dzisiejsza Polska stoi przed wyborem, czy woli media będące lustrem społeczeństwa, czy raczej jego treserem. Bo kiedy popularność zależy nie od tego, co się robi dla państwa, lecz od tego, kogo się potępia i kogo się wielbi, przestaje chodzić o informację. Zaczyna chodzić o hierarchię lojalności. A lojalność wobec medialnego kanonu nigdy nie była dobrym substytutem lojalności wobec własnego państwa."