Artykuł dość dobry, ale zwroty użyte przez autora wprost z metodologi nauk społecznych trąca infantylnością. To jest dziecinne i głupie. Lingwistyczne popisy autora przysłaniają odbiór artykułu.
Brakuje tylko gnoseologicznego szukania konotacji pomiędzy nihilizmem epistemologicznym przeciwników Barcelony nie uznających dogmatów natywizmu La Masii a arche istoty wiktorii katalońskiego klubu.

"Pozostając na filozoficznym szlaku, koncepcja determinizmu uznaje zasadę przyczynowego uwarunkowania wszystkich skutków, dlatego nie będę rozważał relatywnej kwestii zjawiska znanego jako Messidepedencia, lecz wspólnie zastanowimy się nad idealną koncepcją tiki-taki, gdzie geniusz Lionela Messiego byłby w pełni zmaksymalizowany i symbiotycznie współgrał z zespołem... skazani na posłuszny serwilizm względem barcelońskiego credo...Barcelońskie pryncypium obsesyjnego ... paroksyzm uderzył nas gwałtowniej...Zmierzając ścieżką empiryzmu... stratyfikacyjny organizm... ".