Messi oraz Iniesta jako wolne elektrony. W piłkarskim świecie nakreślonym schematami, rysunkami, wytycznymi od A do Z, wciąż jeszcze tli się nuta romantyzmu. Romantyzmu w postaci wolności wyboru. Nigdy nie pisałem, że Argentyńczyk powinien grać "tutaj" lub "tam". Nie mam prawa "podpowiadać" herosom futbolu. W podobnym tonie mogę wypowiedzieć się o Andresie, choć tutaj wolność wyboru pożądliwym spojrzeniem spogląda bardziej w środkową strefę boiska. Messi to Barca, Barca to Messi. Do takiej prawdy dziejowej musimy przywyknąć. Nie jest to narkotyczne uzależnienie i jedyny tlen dla pozostałych graczy. Argentyńczyk jest jednak przywódcą stada. Obok siebie ma zacnych dyrygentów (Xavi, Iniesta lub też fabs, jeśli jest w formie), ale to Leo ustala repertuar spotkania, dając później batutę innym reżyserom. Każda filozofia gry ma sens, jeśli realizujesz ją z maksymalnym poświęceniem. Tak jak w życiu. Porażka Na San Siro wywołała burzę, która w swej bezczelności zażyczyła sobie zmiany filozofii gry. Dostąpiłem zaszczytu oglądanie Dumy Katalonii "boskiego" Cruyffa. Z dużym smutkiem czytałem zatem wypowiedzi, iż taka filozofia "starczą" już się stała i wymaga strącenia w czeluści piekielne. Z dnia na dzień zburzyć coś, co budowano latami? Nonsens. Zwłaszcza, że budowla piękną się stała. Barcelona może grać w tak romantyczny sposób przez "wieki". Wystarczy podejść do dziedzictwa Cruyffa z należytym szacunkiem i kontynuować system gry z pasją i zaangażowaniem. Pierwszy i drugi mecz z Milanem. Ciemna i jasna strona księżyca. Filozofia się nie zmieniła, pasja - owszem. Messi jako lider? Grzechem byłoby nie podpisać się pod tym stwierdzeniem. Całkowite (podkreślam: całkowite) uzależnienie? Tutaj byłbym ostrożny.
Panie Pawle,
Dziękuję za ten zacny artykuł. Kłaniam się nisko i czekam na kolejne takie piękne teksty.