Kiedy patrzę na to, co dzieje się wokół systemu kaucyjnego, naprawdę trudno mi nie poczuć się... lepszym i mądrzejszym. Wszyscy zachwyceni, powtarzają to samo jak mantrę — a ja? Ja stoję spokojnie. Na chłodno. Cegiełka po cegiełce rozmontowuję gmach tej butelkowej histerii.

Nie potrzebuję żadnych kampanii, obliczeń, ani ekspertów, żeby wiedzieć, jak jest naprawdę. Wystarczy mój zdrowy chłopski rozum. Inni potrzebują raportów oraz danych, żeby dojść do wniosków, które ja mam naturalnie i odruchowo. Inni miesiącami debatują, a ja — jednym spojrzeniem — widzę sedno.

Przecież butelki były zawsze — i jakoś świat się nie zawalił. Teraz nagle każą mi je nosić z powrotem, jakby od tego miało się coś zmienić. Czy ktokolwiek policzył, ile energii i wody idzie na ten cały cyrk? No właśnie.

Podczas gdy inni ślepo wierzą w system, ja widzę głębiej. Nie biegnę za tłumem. Ja analizuję. Gdy inni dają się porwać emocjom, ja w ciszy i skupieniu patrzę z góry — z balkonu intelektualnej niezależności — na ten spektakl. I po kilku minutach namysłu widzę go takim, jaki jest: kolejną zbiorową histerią, której ulegają ci, którzy nie potrafią myśleć samodzielnie. A ja znowu czuję się lepszy, bo jak zawszę myślę inaczej niż główny nurt i czuję nieodpartą potrzebę podzielić się moją opinią ze światem.