@FCBparasiempre
Kolumbijskie El Dorado:

Rosnącą siłą związków zawodowych odczuwano także w świecie piłki. Nadejście profesjonalizmu zrodziło problem, na które nie dało recepty: zawodnicy na całym kontynencie byli niezadowoleni z powodu Kiepskich płac i braku zabezpieczenia społecznego. W 1939 roku Jose Nasazzi stanął na czele strajku piłkarzy w Urugwaju, 5 lat później nowo utworzona liga Zawodowa w Meksyku ściągała zawodników z Urugwaju i Argentyny, oferując im lepsze warunki bytowe. W tym samym roku powstał pierwszy związek zawodowy argentyńskich piłkarzy- Futbolistas Argentinos Agremiados. Do 1948 roku jego członkowie domagali się uznania ze strony władz, wprowadzenie płacy minimalnej i swobody podpisywania kontraktów i choć z początku kluby zwyczajnie ignorowały te postulaty, to w kwietniu 1948 roku, po ogłoszeniu strajku oficjalnie przyjęły do wiadomości istnienie związku. Na jakiś czas ucięło to dyskusję ale nie rozwiązało żadnych problemów, więc strajk zwołano ponownie w czerwcu stadiony, ku ogólnemu niedowierzaniu opustoszały interweniował rząd, który powołał specjalny trybunał do rozsądzenia sporu. Mecze wznowiono ale rozstrzygnięcia trybunału nieusatysfakcjonowały związkowców: piłkarze ze strajkowali jeszcze raz w październiku. W innym czasie kluby zapewne oparłyby się żądaniu a piłkarze w końcu musieliby skapitulować ale ten strajk zbiegł się z głośnymi wydarzeniami, do których doszło prawie 5000 km na północny zachód od granicy Argentyny. 9 kwietnia tamtego roku o pierwszej po południu prawnik Jorge Eliecer Gaitan, przywódca partii liberalnej i zagorzały przeciwnik przemocy w polityce wyszedł ze swojego biura na 7 ulicy w Bogocie. Na drugą miał umówione spotkanie z ambitnym 29-letnim prawnikiem z Kuby, niejakim Fidelem Castro ale wcześniej postanowił zjeść lunch przyjacielem Plinio Mendozą Neirą udał się w stronę odległego o 5 minut spacerkiem w hotelu Continental. Nigdy tam nie dotarł. Na drodze czekał morderca, który oddał cztery strzały i 5 minut przed planowanym spotkaniem z Castro w lokalnym szpitalu orzeczono śmierć Gaitana. W następnej dekadzie około 300 000 kolumbijczyków zginęło z powodu reperkusji po tym zamachu. Władze Kolumbii zdawały sobie sprawę że kraj stanął w obliczu Wielkiego kryzysu i desperacko szukałeś sposobu na uspokojenie nastrojów. " Piłka nożna była jedyną rzeczą, o której rząd mógł myśleć że przy jej pomocy może uspokoić i odzyskać kontrolę nad społeczeństwem po śmierci Gaitana. Nic innego nie mogło się z nią równać"- mówił Guillermo Ruiz Bonilla, najbardziej szanowany kolumbijski historyk futbolu w rozmowie z dziennikarzem Carlem Worswickiem. Oczywiście argentyńskie władze nie mogły tego przewidzieć ale inwestycje w kolumbijską piłkę miały ogromne wpływ na sytuację w ich kraju. Eldorado, jak szybko zaczęto nazywać ligę kolumbijską stanowiła atrakcyjną alternatywę dla rozgrywek w Argentynie: oferowała wyższe kontrakty i rekrutowała piłkarzy z niezwykłą drapieżnością. Wkrótce jednak relacje między ligą kolumbijską a kolumbijską federacją piłkarską znacznie się pogorszyły a w efekcie rozgrywki straciły oficjalną akredytację I choć w zamierzeniu miał to być cios w nie wymierzony, okazał się raczej aktem wyzwolenia. Ponieważ liga kolumbijska nie podlegała już regulacją FIFA, wchodzące w jej skład kluby mogły podpisywać kontrakty z kim chciały bo w gruncie rzeczy nie było takiej władzy, które mogłaby im tego zabronić. Na początku 1949 roku Milionarios powierzyło dawnemu obrońcy Platense i Quilmes Carlosowi Aldabe rolę grającego trenera. Mając świadomość że Aldabe jest bliskim przyjacielem Pedernery, w tamtym czasie wciąż jednego z najlepszych piłkarzy świata, choć grającego już nie w River Plate a w Huracanie, Senior(właściciel Milionarios) wysłał swojego podwładnego do Buenos Aires aby ściągnął do Kolumbii także dawnego kompana. Aldabe wsiadł do samolotu z walizką wypełnioną pięcioma tysiącami dolarów; Senior przyznawał później że był przerażony bo sądził że Argentyńczyk nie wróci. Aldabe spotkał się jednak z Pedernerą, który(ponieważ był po trzydziestce i nie widział szansy na rychłe przerwanie strajku piłkarzy) obawiał się że może już nigdy nie wrócić na boisko. Legenda River Plate postawiła jednak warunki: 5000 $ za podpisanie umowy i 200 dolarów miesięcznej pensji. Wówczas były to astronomiczne kwoty i Aldabe obawiał się że nawet Milionarius nie będą w stanie spełnić oczekiwań Pedernery. Wysłał w tej sprawie telegram do Seniora. Odpowiedź przyszła natychmiast: "Przywieź go". Nikt nie dbał o to aby powiadomić Huracan nie mówiąc o wypłaceniu mu jakiegoś odszkodowania. " To było jak wybuch bomby. Argentyńczycy uważali że ich piłka jest najlepsza na świecie, więc fakt że z kraju wyjeżdżały kolejne gwiazdy musiał ich boleć"- mówił Worswickowi Efraine Sanchez, kolumbijski bramkarz, który przyszedł do San Lorenzo w 1948 roku.

W czasie gdy w Argentynie nie posiadano się ze złości, setki kibiców witały Pedernere na lotnisku w Eldorado. Dzień później Milionarios grali z Atletico Municipal z Medellin. W związku z trwającym w ojczyźnie strajkiem i zaległościami w treningach Nowa gwiazda nie nadawała się do gry ale i tak przyszło ją zobaczyć 15 000 ludzi. Bilety i przyniosły seniorowi 17 000 dolarów. W jedno popołudnie zarobił na roczną pensję Pedernery. Argentyńczyk zadebiutował w meczu przeciwko Deportes Caldas 26 czerwca 1949 roku, wygranym przez Milionarios 3:0. Szybko okazało się jednak że ogranicza go kiepski poziom reszty drużyny, więc senior odesłał go do Argentyny z misją z rekrutowania większej liczby rozczarowanych gwiazd. Pedernera wrócił do Kolumbii z Nestorem Rossim i Alfredo di Stefano Milionarios zaczęli strzelać średnio cztery gole na mecz i zdobyli mistrzostwo kraju w 1949 roku. Dla Di Stefano transfer miał głębokie konsekwencje. Jego dziadek od strony ojca wyemigrował do Argentyny z Capri a matka miała francusko irlandzkie korzenie. Urodził się w barakach w 1926 roku i zadebiutował w River Plate 11 dni po 19 urodzinach. Choć jego potencjał nie budził wątpliwości, był to jedyny mecz, który rozegrał w tamtym sezonie a w następnym roku został wypożyczony do Huracanu. Po powrocie do macierzystego klubu strzelił 27 goli w 30 meczach ligowych i 6 goli w 6 meczach reprezentacji podczas zwycięskiego Campeonato Sudamericano w Ekwadorze. Najprawdopodobniej gdyby nie strajk, stałby się jedną z największych gwiazd River i całej Argentyny wyjechał jednak do Kolumbii, gdzie też wiodło mu się bardzo dobrze. Kiedy zaś w 1952 roku Milionarios ograło Real Madryt w meczu towarzyskim 4:2, zwrócił uwagę hiszpańskich klubów i w końcu, po rozstrzygnięciu sporu prawnego między Realem a FC Barceloną trafił do hiszpańskiej stolicy w 1953 roku. W Realu „La Saeta Rubia, czyli Blond Strzała stał się jednym z najlepszych piłkarzy w historii klubu i jednym z trzech zaledwie zawodników, którzy pod koniec dekady zagrali we wszystkich kolejnych pięciu triumfach realu w pucharze Europy. W Argentynie nie wystąpił już nigdy ich chodź po latach wrócił do kraju aby trenować River Plate i Boca, rodakom trudno było uwolnić się od poczucia że jego piłkarski geniusz objawił się na uchodźstwie. Exodus z Argentyny trwał a złość Argentyńczyków rosła. Ponieważ jednak ani władze ani Związek Zawodowy nie chciały ustąpić, trudno było dziwić się piłkarzom, którzy wybierali los łamistrajków i szukali szczęścia w Kolumbii. W 1951 roku aż 133 argentyńskich piłkarzy grało w lidze kolumbijskiej, co miało fatalne konsekwencje dla jakości zaczynających z powrotem kuśtykać rozgrywek krajowych. W tym właśnie roku Pedernera został grającym trenerem Milionarios i to, czego nauczył się z „La machiną”, wprowadził teraz do swojej naszpikowanej już gwiazdami drużyny. Rezultaty były olśniewające: nie chodzi tylko o 28 zwycięstw w 34 meczach ale o styl, w jakim je odnoszono, mieszankę techniki i artyzmu, która spowodowała że zespół przeszedł do legendy. To był ,, El Ballet Azul", niebieski balet, apogeum argentyńskiej estetyki, które za triumfowała wówczas w Bogocie. Jednak 1951 rok był też początkiem końca Eldorado. W sierpniu władze ligi porozumiały się z FIFA; zawieszenie Kolumbii uchylono, pod warunkiem wszakże powrotu zawodników do macierzystych klubów w ciągu najbliższych trzech lat bądź zapłacenia za nich kwot odstępnego. W czasie transferowego embarga Milionarios wygrali jeszcze Ligę 1952 i 1953 roku, później jednak piłkarze zaczęli odchodzić, poziom rozgrywek się obniżył a równocześnie trwała coraz krwawsza wojna domowa. ,, To było straszne, bez futbolu przemoc eksplodowała"- mówił historyk Guillermo Ruiz. Eldorado rozpłynęło się we mgle, piłkarze z Argentyny wrócili do ojczyzny, więcej argentyńska liga mogła wrócić do normalności, czyli do usypiającego przekonania że jest najlepsza na świecie.