Czy liberalny komentariat zdobył się już na refleksję nad swoją rolą w czasie kampanii wyborczej? Ile głosów na swojego kandydata pozyskał profesor Hartman nazywający wyborców Nawrockiego debilami, nieukami i faszystami? Ilu przysporzyła mu Manuela Gretkowska wdzięcznie opowiadająca o ludziach głosujących na wdychanie własnych pierdów, ilu profesor Bilewicz twierdzący, że głosujący na Nawrockiego stoją po stronie morderców z Jedwabnego i wszyscy inni, w których pogarda do połowy obywateli własnego kraju wygrywa z rozumem?

Nie, oczywiście, że nie, żadnej refleksji nie będzie, wszystko jak zwykle, ktoś tam emigruje wewnętrznie, Gretkowska nie pamięta exit pollu zmieniającego się w swoje przeciwieństwo i w strumieniu świadomości dzieli się swoim obrzydzeniem rodakami, zawodowe feministki dalej nie będą rozumieć dlaczego młodzi mężczyźni głosują na Mentzena i dalej ignorować będą istnienie tych 45% niewidzialnych kobiet głosujących na Nawrockiego, Roman Giertych będzie srogo rozliczał PiS, profesor Tadeusz Gadacz ogłosił obok swojej wewnętrznej emigracji jeszcze koniec demokracji w Polsce, dodaję go więc do mojej kolekcji końców demokracji w Polsce, w ciągu ostatniego ćwierćwiecza udało mi się zebrać ich około tysiąc pięćset sto dziewięćset i to już nawet nie jest zabawne, te wszystkie końce i emigracje, to już tylko nuży i dłuży się jak zima w Polsce, jak równie zużyty wiersz Brechta o narodzie, który nie zasługuje już na zaufanie rządu i w związku z tym rząd powinien może rozwiązać naród i wybrać sobie drugi.

Druga strona triumfuje oczywiście również bez umiaru, jakby ich kandydat wygrał dwudziestoma nie ułamkiem procenta i już te ich wszystkie geszefciarskie cwaniaczki zacierają łapki z myślą o pinionszkach na fundacyjkę które znowu będą do wyjęcia, odmawiając przy okazji drugiej połowie obywateli tego nieszczęsnego kraju prawa do nazywania się patriotami — to jeszcze w kampanii kolejny profesor, tym razem Zybertowicz — i na pogardę odpowiada resentymentem i nienawiścią i tak to się wszystko kręci, w logice nieustannie radykalizującego się języka wojny domowej i nic się nie zmieni, dalej będzie się kręcić coraz szybciej, ze społeczeństwem rozrywanym siłą odśrodkową tej wirówki i emanującym z tego podzielonego społeczeństwa niesterownym, bezwładnym państwem, które przecież w każdej chwili — naprawdę w każdej — może stanąć w obliczu wojny i co, wtedy jedna strona ogłosi, że to wina Tuska, druga, że Kaczyńskiego i potem już na emigracji jedni drugim urządzą Wyspę Węży i wtedy już nie będzie miało znaczenia kto komu.

Szczepan Twardoch