Stara Słupia to malutka miejscowość w województwie świętokrzyskim. W latach 80. stała się słynna na cały kraj, jednak nie była to sława przynosząca chwałę. W 1983 roku doszło tam do morderstwa brutalnego, ale także unikalnego w historii Polski.
Stanisław Salwerowicz, starszy mężczyzna, mieszkał w Starej Słupi razem ze swoją żoną Heleną. 19 maja 1983 roku, późnym popołudniem, poinformował żonę, że wybiera się do Mieczysława Słomki, miejscowego stolarza, aby zapytać o postępy w pracy nad drzwiami do piwnicy, które zamówił do domu swojego syna. Drzwi miały być gotowe na następny dzień, więc wizyta miała na celu potwierdzenie terminu. Po drodze Stanisław rozmawiał jeszcze z sąsiadką, żartując i pozdrawiając ją serdecznie. Gdy mężczyzna nie wracał przez kilka godzin, Helena zaczęła się niepokoić. Około godziny 22 wyszła z domu, by go poszukać, ale nie znalazła żadnych śladów męża i wróciła do domu. Poszukiwania wznowiła o świcie następnego dnia, 20 maja.
Rano, idąc ścieżką w stronę domu Mieczysława Słomki, Helena zauważyła na wzgórzu za jego posesją drewniany krzyż. Gdy podeszła bliżej, z przerażeniem odkryła, że do krzyża przybity jest jej mąż. Stanisław był niemal nagi, miał na sobie jedynie krótkie spodenki. Jego ręce i stopy były przebite gwoździami, a z boku ciała widniała rana kłuta, przypominająca tę z opisu męki Jezusa Chrystusa. Głowa mężczyzny była zakrwawiona od ciosu zadanego tępym narzędziem, a sekcja zwłok wykazała, że przyczyną śmierci był cios nożem lub bagnetem prosto w serce. Lekarz stwierdził, że Stanisław został przybity do krzyża już po śmierci, ponieważ z ran w rękach, nogach i boku nie sączyła się krew, choć krew wciąż wypływała z rany głowy, co wskazywało na wcześniejsze obrażenia.
Mieczysław Słomka, sprawca zbrodni, miał trudną przeszłość. Był żonaty z Zofią, z którą miał czwórkę dzieci, ale jego zachowanie uległo zmianie po pobycie w więzieniu za bójkę z sąsiadem, gdzie spędził niespełna rok. Po powrocie do domu stał się wycofany, unikał ludzi, a jego relacje z sąsiadami były napięte, często dochodziło do kłótni i rękoczynów. Mieczysław znęcał się nad rodziną, a Zofia, choć zastraszona, nie zgłaszała tego na milicję. Jego stan psychiczny pogarszał się z czasem – mężczyzna cierpiał na urojenia, twierdził, że jego myśli są kontrolowane przez tajemnicze promieniowanie emitowane przez samoloty, telewizory czy nawet żarówki. W końcu Zofia, nie mogąc dłużej znieść jego zachowania, udała się do lekarza w Nowej Słupi, który skierował Mieczysława do poradni zdrowia psychicznego w Starachowicach. Mieczysław trafił do szpitala psychiatrycznego w Morawicy, gdzie zdiagnozowano u niego schizofrenię. Ze względu na brak miejsc został jednak szybko wypisany z zaleceniem przyjmowania leków, których rzecz jasna nie chciał i nie zamierzał zażywać. Jego choroba postępowała, a urojenia nasilały się. Jego dom został otoczony wysokim ogrodzeniem, nikt nie miał tam prawa wstępu. Urojenia mężczyzny zaszły tak daleko, że nawet zakazał żonie i matce czerpać z podwórkowej studni twierdząc, że woda jest zatruta. Groził tez małżonce wiele razy, że ją zabije. Zaczął trzymać siekiery w różnych częściach domostwa. W końcu, żona korzystając z jego nieobecności, uciekła z dziećmi do domu swoich rodziców.
Z relacji Mieczysława wynika, że 19 maja wieczorem, gdy Stanisław Salwerowicz przyszedł do jego domu, doszło do kłótni. Stanisław miał wyśmiewać Mieczysława, drwiąc z jego sytuacji rodzinnej – odejścia żony i problemów z dziećmi. Według Mieczysława, ofiara miała go także uderzyć kijem. W przypływie emocji Słomka zaatakował Stanisława, najpierw uderzając go tępym narzędziem w głowę, co doprowadziło do jego śmierci, a następnie zadał cios nożem w bok. Po dokonaniu zabójstwa rozebrał ciało, zostawiając jedynie spodenki, i przybił je do drewnianego krzyża, który wcześniej przygotował. Sąsiadka widziała wieczorem, jak Słomka wbija krzyż w polu, myśląc początkowo, że wiesza na nim figurę. W pamiętniku Mieczysława znaleziono wpis z 19 maja: „Diabeł śmierci zawisł na krzyżu”, co wskazywało na jego zaburzony stan psychiczny i możliwe motywy religijne.
Po odkryciu ciała przez Helenę wieś została zaalarmowana, a na miejsce przybyli milicjanci i lekarz. Mieczysław Słomka został natychmiast aresztowany. Na jego posesji znaleziono ślady krwi, drewniane krzyże oraz pamiętniki, które rzuciły światło na jego stan psychiczny. Śledztwo wykazało, że zbrodnia była wynikiem narastających urojeń i braku odpowiedniego leczenia psychiatrycznego. Mieczysław, mimo spokojnego zachowania podczas aresztowania, nie okazywał skruchy, a jego wyjaśnienia były chaotyczne i naznaczone urojeniami.
Zbrodnia w Starej Słupi wstrząsnęła lokalną społecznością i pozostaje jednym z najbardziej szokujących przypadków w polskiej kryminalistyce. Jest to też jedyny taki przypadek w historii Polski.

@BorzyKrzys taktyk

@BorzyKrzys, taktyk.