Właśnie trafiłem na YT na nagranie z 1896 roku z papieżem Leonem XIII, który nota bene jest najwcześniej urodzonym człowiekiem w historii świata (1810), który został nagrany okiem kamery.

Kiedyś przeglądałem filmiki z początku XX wieku z Londynu, Nowego Jorku, Paryża itp. Oczywiście również z Warszawy w czasach dwudziestolecia międzywojennego. Ci wszyscy ludzie biegający, spacerujący, uchylajacy czapkę czy cylinder do kamery, śmiejące się dzieci, młode kokietujące kobiety, przejeżdżające tramwaje, dorożki. Cieszący się życiem, niepodejrzewajcy co ich czeka, pelni marzen i radosci. Za każdym razem dopada mnie nostalgia w tym sensie, że ich już nie ma, nie istnieją, ale zapis o nich pozostał. Mam takie wręcz lekko metafizyczne uczucie na temat przemijania, sensu, tęsknoty za czymś nieuchwytnym. Człowieczeństwa. To jest piękne i niesamowicie smutne zarazem.