Tak na chłodno po tej szalonej nocy, to powiem Wam moi drodzy, że chyba od czasów Lucho i słynnego trypletu, nie cieszyłem się tak i nie czekałem na sam mecz tak bardzo jak w sobotę.

I tu nie chodzi o rangę tego Pucharu, tylko o przywiązanie do tej drużyny. Po wielu latach poczułem znów taką więź i zaufanie do tego zespołu, do trenera, no coś takiego, że cieszyłem się jak dziecko z wygranej i gdyby przyszła porażka to czułbym mega zawód, bo oni po prostu zasłużyli ciężką pracą na ten sukces.
Nawet wygranie ligi przez Xaviego (naszą legendę) nie smakowało tak dobrze, jak ten sobotni wieczór.
I o ile wygranie LM będzie ciężko, to na ligę jeszcze bardzo liczę.
Niemniej w tym wszystkim dziękuję za Flicka. Przed sezonem uważałem, że to jedyna realna opcja, która by mogła przynieść coś nowego i tak się właśnie dzieje.
Przed drużyną nadal ogrom pracy, ale zmianę widać gołym okiem.

Najlepsze w tej historii jest to, że znowu wróciła mega radość, kiedy Barca wygrywa, ale jest to obusieczne, bo kiedy przegrywa to smutek jest równie większy.