Wielu ludzi uważa, że porażka to być woźnym albo do czterdziestki mieszkać z mamą. Albo mieć czterdzieści pięć lat, być samotną, bez męża i dzieci, za to w otoczeniu kotów.
Ale prawdziwa porażka wcale tak nie wygląda.
Chcecie, powiem wam, czym naprawdę jest życiowa porażka?

To nie przeżyć ani jednego dnia tak, jak naprawdę się chce.
To mieć najbardziej prestiżową pracę i szczerze jej nienawidzić.
To wyjść za mąż za najbardziej inteligentnego, obiecującego i przystojnego faceta – i nie czuć do niego nawet odrobiny miłości.
To codziennie liczyć kalorie, żeby mieścić się w ciało, które nawet nie jest twoje.
To całe życie marzyć o napisaniu powieści, ale bać się tak bardzo, że nigdy nie powstaje nawet drugi rozdział.
To mieszkać z najbardziej kochającym, troskliwym, ciepłym i dobrym człowiekiem – i marzyć o sąsiedzie.
To kiedy dziecko ciągnie cię za rękę, bo chce się bawić, a ty pragniesz tylko jednego – żeby nikt się do ciebie nie odzywał.
To marzyć o śniadaniu z rogalikiem i magazynem w dłoni, a zamiast tego wciskać w siebie chemiczną owsiankę instant i pędzić do pracy za kierownicą.
To każdego dnia marzyć, żeby wszystko się zmieniło – ale nic w tym kierunku nie robić.

To właśnie nazywam prawdziwą porażką.

M. Łabkowski