Wybór prezydenta to jak wybór między dżumą, cholerą, a malarią.
Jedni mają kandydata znikąd, Stana Tymińskiego bez teczki, który daje mi gwarancję, że będzie wojował z obecną władzą do ostatniej kropli krwi.
Drugi gość to polityk, który na poważnej scenie pojawił się rok temu i postuluje państwo bez podatków. Albo kłamie, albo nie do końca wie, o czym mówi. Jest tyle sektorów, które utrzymują się z państwowej kasy, a są niezbędne do funkcjonowania państwa, że taki pomysł jest po prostu nierealny. Do tego masa sprzeczności w tym jego programie.
Trzeci, nie ukrywam wcale, że najbliższy moim poglądom, to kandydat, który poprowadzi nas zgodnie z linią programową coraz bardziej odrealnionej UE. Sporo stracił w moich oczach w ostatnim czasie, ale to wciąż polityk przewidywalny, który raczej łączy, nie dzieli. Nie zmienia to faktu, że to wybór bardziej z przymusu.
Reszta kandydatów startuje albo dla jaj, albo... sam nie wiem dlaczego.
Nie wierzę , że w 40 milionowym kraju nie ma człowieka na tyle mądrego, wykształconego i niezależnego, który byłby w stanie zaprowadzić porządek w tym politycznym chlewie.