Jak chaos przerodził się w reguły gry:

Po kilku wiekach państwowego ostracyzmu na Wyspach Brytyjskich w końcu zaakceptowano że piłka nożna jest im najzwyczajniej pisana. W czasach królowej Wiktorii futbol był już bezdyskusyjnie uważany nie tyle za słabość plebejuszy, co za cnotę arystokratów. Przyszli przywódcy uczyli się zwyciężać na piłkarskich boiskach ekskluzywnych szkół i uniwersytetów tam też dobrze urodzeni paniczykowie wyładowywali swój młodzieńczy zapał, uczyli się dyscypliny, odwagi i przebiegłości na drugim biegunie drabiny społecznej robotnicy nie potrzebowali ćwiczyć ciała; od tego były fabryki i warsztaty. Jednak ojczyzna kapitalizmu i rewolucji przemysłowej szybko odkryła że piłka nożna jest rozrywką dla mas, przynosi biednym pociechę, odciągała ich od strajków i innych, równie zgubnych przedsięwzięć. Początki współczesnego futbolu sięgają 1863 roku, kiedy to 12 angielskich klubów zawarło dżentelmeńską umowę w jednym z londyńskich pubów. Zobowiązywały się przestrzegać przepisów opracowanych w 1846 roku na Uniwersytecie Cambridge, kiedy doszło do rozbratu między piłką nożną a rugby. Tak więc w futbolu zakazano przenosić piłkę za pomocą rąk i kopać rywali: ,, czubki palców mogą być skierowane wyłącznie w stronę piłki", głosiła jedna z reguł. Mimo to półtora wieku później wciąż są piłkarze, którzy mylą głowę rywala z futbolówką, pewnie dlatego że mają one zbyt podobny kształt. Porozumienie zawarte w Londynie nie ograniczało liczby zawodników, wymiarów boiska, wysokości bramki czy czasu gry. Mecze trwały więc od dwóch do trzech godzin a ich bohaterowie wdawali się w pogawędki i wspólnie palili papierosy, kiedy piłka była daleko. Ale już wtedy sędziowie odgwizdywali spalonego. Strzelanie goli, gdy zawodnik czyhał na piłkę za plecami rywali było niedozwolone. W owych czasach zawodnicy nie zajmowali konkretnych pozycji na boisku; wszyscy radośni biegali za piłką albo wędrowali po placu, samowolnie wymieniając się rolami. Najszybciej uporządkowały swoją grę zespoły szkockie. Około 1870 roku piłkarzy zasilali trzy linie: obrony, pomocy i ataku. W tym samym czasie liczba zawodników została ograniczona do 11. Żaden nie mógł dotykać piłki ręką, nawet żeby ją zatrzymać w powietrzu i położyć na ziemi. Dopiero w 1871 roku pojawił się bramkarz, jedyny wyjątek od tabu zakazującego gry rękoma, który mógł bronić całym ciałem.

Na jego kwadratowej reducie stała bramka dużo mniejsza ale wyższa niż współczesna, zrobiona z dwóch żerdzi połączonych taśmą na wysokości 5,5 m. W 1875 roku taśmę zastąpiono drewnianą poprzeczką. Stracona i zdobyte gole odznaczano małymi nacięciami na słupkach. Stąd wzięło się wciąż powszechnie używane (mimo że wynik wyświetla się już na elektronicznych tablicach) wyrażenie ,,Marcel un gol” (zaznaczyć gola). Sama bramka nie ma już kształtu łuku (po hiszpańsku Arco, stąd bramkarz to arquero) jak kiedyś, lecz prostokąta. Od 1872 roku na meczach zaczęli pojawiać się arbitrzy. Do tego czasu sędziami byli sami piłkarze, którzy wyznaczali sobie kary za popełnione faule. Począwszy od 1880 roku sędziowie mieli już zegarki i decydowali kiedy zakończy się spotkanie, mogli też usuwać piłkarzy z boiska, choć sami wciąż nie mogli na nie wejść, wykrzykiwali więc swoje decyzje zza linii bocznej pierwszy arbiter wkroczył na murawę stadionu piłkarskiego w 1891 roku, od gwizdał pierwszego karnego i odmierzając 12 Kroków pod bramki wyznaczył miejsce, z którego miał on zostać wykonany. Już kilka lat wcześniej brytyjska prasa dopominała się o wprowadzenie rzutu karnego do przepisów aby chronić piłkarzy w polu bramkowym, gdzie dochodziło do prawdziwych rzezi. ,, Westminster Gazette" regularnie publikowała listę ofiar śmiertelnych i tych, którzy połamali kończyny w podbramkowych pojedynkach. W 1882 roku angielskie władze piłkarskie zgodziły się aby rzuty z autu zawodnicy wykonywali rękami. Od 1890 roku linie ograniczające pole gry zaznaczono wapnem a pośrodku rysowano koło W tym samym roku w bramkach założono siatki aby uniknąć wątpliwości, czy gorę rzeczywiście padł. Koniec tego stulecia oznaczał też zmierzch brytyjski dominacji w piłce nożnej. W 1904 roku powstała FIFA, Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej, która od tamtej pory nadzoruje relacje między nogami piłkarzy a piłką na całym świecie.