Czytam sobie o biotechnologii molekularnej i tak sobie myślę, że właściwie ludzkość powoli dochodzi do pewnego kresu dziejów. To znaczy, człowiek okiełznał już mechanizm działania przyrody, ponieważ opiera się on głównie na DNA. Świadectwem tego jest umiejętność ingerowania w genom, klonowanie organizmów. Do tej pory cała natura była dzika i nieujarzmiona, nikt nie mógł nad nią w pełni panować. Teraz, gdy możliwe jest zsekwencjonowanie dowolnej próbki materiału genetycznego, można przewidzieć wygląd całego organizmu. W niedalekiej przyszłości zapewne będzie można także zaprojektować organizm zupełnie tak, jak naukowcom będzie się podobać. Mam obawy, że życie ziemskie w tym momencie zostanie wyjałowione, nie będzie już do czego dążyć. Można to przyrównać do sytuacji, gdy w Minecrafcie zabije się już smoka i dalej już rozgrywka nie ma większego sensu. Jeszcze kilka lat temu, gdy ludzie nie wiedzieli o tym, że trzeba zabić tego smoka, cieszyli się samą rozgrywką, że można budować domki, szukać diaxów, poznawać mapę; mimo braku wiedzy o tym, jaki jest cel gry, te wymienione aktywności same w sobie sprawiały radość.
Tak samo u nas, mam wrażenie, że dopóki człowiek nie okiełzna wszystkich mechanizmów rządzących przyrodą, dopóty nasze życie na ziemi będzie przynosiło radość.