Przenieśmy się w czasie. Początek XXI wieku. Ekscytujemy się, gdy Andrzej Niedzielan strzela dziesięć bramek dla NEC Nijmegen. Tym, że Artur Boruc i Maciej Żurawski grają w Lidze Mistrzów w Celticu. Że Ebi Smolarek jak meteor przelatuje przez Borussię Dortmund. Nie mowiąc już o Grzegorzu Rasiaku w Tottenhamie, który zdążył powąchać trawę w Premier League.

Wczoraj dwóch Polaków zagrało razem w Barcelonie. Tak, tej wielkiej Barcelonie. Klubie, który przez dekady był synonimem futbolowego piękna i perfekcji. Klubie, w którym grali najlepsi z najlepszych – od Cruyffa, przez Ronaldinho, po Messiego.

Widzicie różnicę?

Gdyby ktoś wtedy powiedział nam, że dwóch Polaków zagra dla Barcelony, to z nieukrywaną nadzieją zapytalibyśmy o dostawcę towaru.

Możemy mówić, że Barcelona słaba. Że to tylko puchar. Że przeciwko klubowi, o którego istnieniu nie słyszeliśmy. Że Szczęsny jest tam tylko na chwilę. Może zaraz usiądzie na ławce, może nawet wyleci z klubu.

Mamy to gdzieś.

Sam fakt, że dwaj Polacy noszą tę koszulkę, jest czymś, co jeszcze niedawno wydawało się science fiction. Kiedyś marzyliśmy o tym, by nasi gracze trafiali do średniaków Bundesligi czy Serie A. Dziś mamy ich w drużynie, która jest ogromnym kawałem historii futbolu.

Młodsi nie doceniają. Przyzwyczajeni do podobnych standardów, patrzą na to jak na coś oczywistego. Nie pamiętają najlepszych Polaków w średniakach. Zamiast Niedzielanem w NEC jarają się Zielińskim w Interze. Nie czują w tym magii, która dla nas była kiedyś ponad szczytem marzeń.

Cieszmy się chwilą. Naprawdę.