Obejrzałem Joker: Folie à Deux i nie rozumiem hejtu. Bardzo dobrze przemyślany film, z zatartą granicą między fikcją a rzeczywistością, a musicale których nie lubię, tutaj mi nie przeszkadzały w odbiorze. Bardzo dobry portret psychologiczny bohatera i krytyka społeczeństwa/mediów, krytyka oczekiwań odbiorcy, a wszystko to zrobione na spokojnie, żeby delektować się każdą sceną. Widać tutaj sporo nawiązań do Zbrodni i Kary, Urodzonych Morderców, ale także do Tako Rzecze Zaratrusta (jestem świeżo po lekturze, to może dlatego widzę sporo podobieństw), w których Artur musiał zmierzyć się z wewnętrznym Jokerem. Motyw femme fatale, motyw muzyczny jako ucieczka od rzeczywistości, wyobrażenia głównego bohatera na temat swojego własnego wykreowanego świata, mając w tle jego tragizm był bardzo ciekawy. Myślę, że nawet był lepszy od pierwszej części, ponieważ pierwsza część ma bardzo znane motywy (Taksówkach/Król Komedii na sterydach), a 2-ga część eksploatuje wbrew pozorom dosyć niszowy w filmach segment psychologii. Warto obejrzeć i wyrobić sobie własne zdanie i mimo, że nie dziwię się, że tak podzielił widownię, to moim zdaniem niesprawiedliwie jest niedoceniany