Jesteście w życiu raczej pospinani, chcecie mieć wszystko pod kontrolą czy takimi rzeczami jak stłuczony talerz, zepsute danie nie robi na was wrażenia?

Osobiście w domu rodzinnym na każdą najmniejszą pierdołę reagowano jakby reaktor atomowy został zepsuty. Nastąpiła u mnie taka znieczulica, że nawet jak dziecko się przewróci lub się delikatnie skaleczy to wręcz nienawidzę jak babcie lub mamy biegną jakby pół nogi się urwało. Drażni mnie strasznie takie skakanie nad największą pierdołą szczególnie u dzieci. To samo z wyręczaniem dziecka w najprostszych czynnościach samoobsługowych, przez co odbiera im się możliwość doświadczania otaczającego świata. Podczas Świąt na pewno będzie sporo podobnych sytuacji, więc jak wy do nich podchodzicie?