Mam wrażenie, że ten sukces (bo można tak to już chyba nazwać) pozwoliła odnieść Flickowi również mniejsza presja. Gdy przychodził Xavi, większość myślała, że przychodzi cudotwórca, z którym w pierwszym, max 2 sezonie zrobimy finał LM i będziemy grać jak natchnieni. Jeszcze dodatkowo pompowało balonik to, że sama obecność Xaviego na ławce trenerskiej ekscytowała piłkarzy, u których to zaważyło w podjęciu decyzji o dołączeniu do "Barcy Xaviego". A tutaj Flick przychodzi do klubu w momencie, gdzie nikt już nie oczekuje finału LM, lecz stabilizacji, walki o tytuły krajowe i zakończenia bycia pośmiewiskiem w Europie. W dodatku nie dostał takich transferów, co Xavi.
I co? I bez tak ważnych piłkarzy jak aktualnie kontuzjowani robi show, jakiego spodziewano się raczej po Xavim.
Niesamowite, póki co wygląda to niesamowicie...