Wybuch II wojny światowej to dramat również wielu piłkarzy, których wojenne okoliczności doprowadziły do wielu trudnych decyzji życiowych. Jedną z takich osób był Ernest Wilimowski, który grając w reprezentacji III Rzeszy, przez wiele osób jest określany zdrajcą, faszystą, pupilkiem Hitlera, wstrętnym Niemcem, który na zawsze powinien zostać wymazany z historii reprezentacji Polski.

Dziś jednak kilka argumentów, które sprawiają, że na decyzję Ernesta Wilimowskiego warto spojrzeć trochę inaczej, a ona sama nie była tak łatwa, jak się wydaje z perspektywy ciepłego fotela.

1. STRACH O ŻYCIE
Ernest Wilimowski po wybuchu wojny dość szybko musiał uciec z Katowic. Bał się niemieckiego funkcjonariusza Georga Joschkego, który był lokalnym liderem NSDAP. Joschke nie mógł wybaczyć Wilimowskiemu, że ten kiedyś przeszedł z niemieckiego FC Katowitz do polskiego Ruchu Hajduki Wielkie. Pragnął się zemścić, a że miał bardzo dużo wpływów, mógł to zrobić.

2. PODPISANIE VOLKSLISTY
Ernest Wilimowski jako obywatel (obywatelstwo to nie samo co narodowość!) przedwojennych Katowic, które kiedyś były niemieckie, a także obywatel Śląska, został automatycznie przez urzędnika wpisany na volkslistę. To nie tak, że Wilimowski biegał i o to prosił. On po prostu skorzystał z takiego przywileju.

3. SZANTAŻE
Polscy piłkarze byli szantażowani, chociażby we własnych zakładach pracy. Dla przykładu Gerard Wodarz za to, że wziął udział w kampanii wrześniowej, stracił pracę w hucie. Często jednak ten wybór był bardziej oczywisty i bardziej brutalny: życie albo śmierć.

4. NAMOWY ZE STRONY INNYCH
Do korzystania z przywilejów jakie płynęły z podpisania volkslisty Wilimowskiego oraz innych namawiał ówczesny selekcjoner reprezentacji Polski, Józef Kałuża: "Podpisujcie volkslistę. Co nam przyjdzie z martwych Polaków?". Do wpisywania się na volkslistę namawiali również rząd polski na uchodźstwie w osobie generała Sikorskiego, biskup katowicki Adamski oraz prymas Polski.

5. UNIKANIE WALKI
Wilimowski robił wszystko, by nie musieć walczyć, zabijać. I udawało mu się. Dlatego też z chwilą wybuchu wojny wstąpił do policji, zaczął grać w policyjnym klubie PSV Chemnitz. To był sposób na uniknięcie wojny i zachowanie życia. Taki przywilej był zarezerwowany wyłącznie dla wybitnych piłkarzy.

6. EZI I MATKA
Ernest Wilimowski był typem zakompleksionego introwertyka. Chudy, skryty, rudy, z odstającymi uszami, wyśmiewany przez kobiety i z toną kompleksów najsilniej był związany z jedną i najważniejszą osobą w jego życiu, czyli własną matką - Pauliną. Pozbawiony ojca, Ernest miał tylko ją. Wilimowski walczył więc nie tylko o swój los, ale również o życie swojej matki. Zresztą "Ezi" niejako przewidział co może się stać. Gdy w 1942 roku jego matka trafiła do Auschwitz, z obozu wyciągnął ją właśnie Ernest. Wilimowski użył wpływów u niemieckiego pułkownika i asa lotnictwa - Hermanna Grafa. Z jego pomocą pani Paulina opuściła Auschwitz.

Powodów jest więcej, trudno jednak tutaj wszystko opisać.

Czy decyzja o tym, że Wilimowski zaczął grać w reprezentacji III Rzeszy jest chwalebna? Oczywiście, że nie. Czy należy ją gloryfikować? Absolutnie. Czy jednak z perspektywy bezpiecznego kraju, gdzie nie grozi nam śmierć, należy mieć pretensje, że ten zastraszony i zakompleksiony chudy młodzieniec, który poza grą w piłkę nie potrafił niczego i w życiu ponad wszystko kochał tylko matkę, przestraszył się i grając w reprezentacji walczył o własne życie? Nie sądzę.