Brak samokrytyki i nie widzenie przez trenera żadnych minusów w naszej grze to jest chyba najgorsze, co może być. Xavi myśli, że jest nieomylny i, że podążamy w dobrym kierunku, a wcale tak nie jest. Dla mnie to jest dramat. Człowiek już nie wie, gdzie on się bardziej kompromituje, czy na ławce trenerskiej, czy na konferencjach. Kochałem go jako piłkarza, ale jako trener jest niesamowicie irytujący, nawet jeśli widać jakiś potencjał na szkoleniowca z górnej półki.