Po 48h dociera trochę ta bardziej emocjonalna część związana z odejściem Xaviego, ale nie na zasadzie obecnej perspektywy, tylko ogólnego spojrzenia.
Pamiętam jaki byłem podjarany wizją Xaviego w roli trenera czytając książę Grahama Huntera o Barcelonie, od zawsze wydawało się mu to pisane i chyba przyszło wcześniej niż ktokolwiek mógł się spodziewać..
I taki smutek ogarnia człowieka że to nie wyszło, że nie będzie kolejnym wielkim uczniem Cruyffa po Pepie i Lucho, wspominany jednym tchem.
No słabo o tym w ogóle myśleć, wydawało się wszystko na miejscu, miłość do klubu (która dalej jest ogromna za co pełny szacunek), warsztat piłkarski, przywództwo. Chyba za wcześnie się rzucił na spełnienie również swojego marzenia.
Szkoda, po prostu szkoda.