Jutro mecz finał Mistrzostw Europy z Włochami w siatkówce. Warto więc z tej okazji przypomnieć historię rywalizacji obu drużyn, a jest to historia pełna dramaturgii, wzlotów i upadków. Pomijam Ligę Światową i Ligę Narodów, bo to mniej istotne turnieje. Może kogoś to zainteresuje.
Siatkówką zacząłem interesować się w 2006 roku, gdy zdobyliśmy srebrny medal Mistrzostw Świata. Rok później były Mistrzostwa Europy. Pomyślałem wtedy, że skoro tylko Brazylia mogła nas pokonać, a ona nie bierze udziału w tym turnieju, to wygramy te Mistrzostwa. Niestety było inaczej, graliśmy dużo gorzej niż na MŚ, a jednym z głównych powodów takiej dyspozycji był brak Wlazłego. Wtedy też po raz pierwszy obejrzałem mecz Polski z Włochami. Po długim meczu ostatecznie przegraliśmy 3:2. Nie spodziewałem się wtedy, że będzie to początek pasma porażek z tą reprezentacją, bo Włosi na kilka kolejnych lat stali się dla nas bolączką niczym Słowenia przez ostatnie edycje Mistrzostw Europy.
W 2008 roku pojechaliśmy na Igrzyska Olimpijskie do Pekinu. Jako wicemistrzowie świata byliśmy w gronie faworytów do walki o medale. I rzeczywiście na początku było bardzo dobrze, awansowaliśmy do ćwierćfinału, gdzie czekali na nas Włosi. Niestety po raz kolejny z nimi przegraliśmy 3:2 po niezwykle dramatycznym meczu. Włosi znów okazali się zaporą nie do przejścia, choć było bardzo blisko zwycięstwa. Nasza zła passa z nimi trwała jeszcze przez kilka lat.
Wszystko zmieniło się, gdy reprezentację Polski przejął włoski trener Andrea Anastasi. Puchar Świata w 2011 roku był przełomowy w kontekście tej rywalizacji, bo właśnie tam po heroicznym boju pokonaliśmy Włochów 3:2, przerywając tym samym pasmo porażek. Potem było jeszcze lepiej.
W 2012 roku na Igrzyskach Olimpijskich w Londynie trafiliśmy do jednej grupy z Włochami. W meczu z nimi pierwszy set nie ułożył się po naszej myśli, ale w następnych uzyskiwaliśmy coraz większą przewagę i ostatecznie zwyciężyliśmy 3:1, gdzie w ostatnim secie kompletnie ich zmiażdżyliśmy 25:14. To, jak obie reprezentacje ostatecznie zakończyły ten turniej to już inna historia, ale ten mecz pokazał, że Włosi już nie byli nam straszni i teraz to my przejęliśmy inicjatywę na kilka następnych lat.
W 2014 roku na Mistrzostwach Świata znów to my byliśmy górą wygrywając z Włochami 3:1, chociaż tu trzeba pamiętać, że przeciwnicy byli osłabieni brakiem swojego najlepszego zawodnika - Ivana Zaytseva.
Rok później role znów się odwróciły. Reprezentację Włoch przejął Gianlorenzo Blengini, a do drużyny dołączył Osmany Juantorena. W 2015 roku graliśmy Puchar Świata. Dwa najlepsze zespoły miały uzyskać kwalifikację do Igrzysk Olimpijskich w Brazylii. My, jako Mistrzowie Świata, byliśmy oczywiście głównym kandydatem do zwycięstwa w tym turnieju. Turniej przebiegał tak, jak tego oczekiwaliśmy. Graliśmy wspaniale, chyba nawet lepiej niż rok wcześniej na Mistrzostwach Świata. Wygrywaliśmy wszystkie mecze, w tym z Rosją i USA. Wydawało się, że nikt nas nie zatrzyma w drodze do zwycięstwa w turnieju. Aż przyszedł ostatni mecz z Włochami, w którym stało się coś, czego chyba nikt się nie spodziewał. Odmieniona reprezentacja Włoch wspięła się na niebotyczny poziom. Juantorenta i Zaytsev (który miał chyba swój najlepszy okres w karierze) rozstrzelali nas jak kaczki. Włosi wygrali 3:1, spychając nas w tabeli na 3 miejsce i w efekcie odbierając awans do IO, przez co musieliśmy potem grać w kwalifikacjach. Na tym turnieju i rok później na IO to była najlepsza reprezentacja Włoch, jaką w życiu widziałem.
Ich wyższość nad nami trwała do 2018 roku. Reprezentację Polski przejął Vital Heynen, dzięki któremu znów wróciliśmy na szczyt. Na Mistrzostwach Świata 2018 trafiliśmy na Włochów w trzeciej fazie grupowej. Tam do awansu do fazy pucharowej wystarczyło wygrać z nimi tylko jednego seta. Zadanie wykonaliśmy już w pierwszym secie kompletnie deklasując Włoch 25:14. Ostatecznie przegraliśmy ten mecz 3:2, ale tylko dlatego że Heynen na następne sety wystawił rezerwowych, bo awans był już pewny. Mimo, że przegraliśmy ten mecz, to my wyszliśmy z tej rywalizacji zwycięsko, bo Włosi odpadli, a my awansowaliśmy dalej i zdobyliśmy Mistrzostwo Świata.
Na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio w 2021 roku trafiliśmy na Włochów w grupie. Tym razem byliśmy zdecydowanym faworytem w tej rywalizacji, gdyż to już nie była tak silna reprezentacja Włoch, jak w latach 2015-2016. Juantorena i Zaytsev byli już po swoim prime, a my mieliśmy dodatkowo Wilfredo Leona. Efekt? Gładkie zwycięstwo 3:0.
Po tym turnieju w reprezentacji Włoch doszło do kolejnej rewolucji. Juantorena zakończył karierę, a kadrę przejął Ferdinando De Giorgi, który zrezygnował z Zaytseva. Już dwa miesiące później zdobyli Mistrzostwo Europy. Nam nie było dane zagrać z nimi na tym turnieju, gdyż jak zwykle przegraliśmy ze Słowenią. Nasze ścieżki skrzyżowały się dopiero rok później, na Mistrzostwach Świata w Polsce i Słowenii. Byliśmy osłabieni brakiem Leona, ale i tak graliśmy bardzo dobrze. Dotarliśmy do finału, gdzie czekała na nas odmieniona reprezentacja Włoch. Początek był świetny, bo wygraliśmy pierwszego seta, ale później nasza gra kompletnie się posypała i przegraliśmy 3:1. Włosi zdobyli złoto na naszej ziemi, odbierając nam szansę na trzecie z rzędu Mistrzostwo Świata.
I to by było na tyle. Teraz czekamy na jutrzejszy mecz, aby się na nich zrewanżować.